Sophofobie

Ik heb Sophofobie.
Dit is gisteren vastgesteld.
Dat was een emotioneel moment.
Eindelijk, de erkenning dat het zo is.
De jaren hebben me beschadigd.
Je droomt van een beter leven. Van mogelijkheden.
Daar was ik in alle opzichten mee bezig. Het plan was bijna rond.
Echter, alles wat met leren te maken heeft…

Sophofobie. De angst om te leren. Kennis te vergaren.

Ik zal geen nieuwe stap kunnen zetten, op welk vlak dan ook
Als dit niet eerst verholpen wordt.
Ik realiseer me dat ik daarvoor hard zal moeten werken.
Ik ben vooral blij dat ik het gisteren heb verteld.
En dat ik over twee weken daarvoor zal worden behandeld.

Ik werd vroeger een excellente student genoemd.
Alles ging me voor de wind.

Je voelt je zo minderwaardig. Je kunt het wel, maar je kunt het niet.
Zo. Ongelofelijk. Dom. Voel je je. Als alles volledig in je blokkeert.
Doodsangst.
Ik heb geprobeerd het te verbergen, in zoveel situaties.
De meest simpele!

Je faalt. Altijd. Alles brengt me terug naar toen. Naar mijn moeilijkste jaren.
Dan wil ik echt het liefst sterven. Net als toen.

Schrijver zal ik nooit kunnen worden
Een gezin zal ik nooit kunnen stichten
Een vader of partner zal ik nooit kunnen zijn

Mijn wensen van nu.

Als dit niet wordt verholpen.

Ik wil graag. Erg graag.
Het is dus niet: ik wil niet.
Mijn fobie martelt mij al jaren.

Je werkt naar nieuwe stappen toe.
De “vakantie” hoefde alleen nog maar te worden geboekt.
Al mijn wensen waren bekend. Nu de uitvoering nog.
Ik ben zó blij dat ik dit heb verteld,
Nog vóór er iets van mij wordt verwacht.

De schrijversvakschool.
Dat was tot op gisteren het voorstel.
Iemand gaat met je mee denken, dus wordt dat het logische plan.
Daar zelf heen te gaan.
Zie je mij dat doen?
Ik dus niet, want elke simpele opdracht.
Godzijdank, godzijdank.
Op tijd deze behandeling.

Een simpele cursus is al niet haalbaar.
Ik ben daarvoor te beschadigd. Dat probeer je dan al jaren te ontkennen.
Je snapt het niet meer van jezelf. Neemt het jezelf kwalijk. Hoe kan dit?
Ben ik alles wat ik bezat verloren?

En nu, nu dan eindelijk

Gehoord worden.
Geholpen worden.

Mijn geschiedenis op tafel leggen.
En erop vertrouwen dat dit over zal gaan.

Je voelt je minderwaardig.
Het absolute laagste van het laagste.
Terwijl het vele, vele jaren terug zo goed ging.
Je bent toch intelligent? Dus hoe kan dat nu!
Dat is dan de vraag die bij meerderen opspeelt.
Werkelijk niets van het succes van jaren terug is daar meer van over, hoor je me!!!

De angst om te leren.
Ronduit een verschrikkelijke
Levensbeperkende
Fobie.

Waardoor dat komt?
Ik ben getraumatiseerd en dat heeft me beschadigd.
Mijn verhaal ligt daaraan ten grondslag.

Mijn fobie.
Sophofobie.

Soms is een verhaal niet compleet.
Soms moet je iets gewoon kwijt.

Alle nieuwe kansen waren bij voorbaat al verloren.
Dit moet eerst worden opgeruimd.

Daar ben ik klaar mee.
En hartstikke klaar voor.
Ik sta er positief tegenover.

Op naar, alsnog, een volwaardiger leven vol te grijpen kansen.