We zitten er voor de tweede keer. Gisteren had het er niet geregend.
De vrouw die onze bestelling opnam, lacht ons opnieuw toe.
“Op vakantie hier?”, besluit ze te vragen.
We bevinden ons in een bocht van een winkelstraatje dat vandaag grauw aandoet.
Elke willekeurige bewoner en vakantieganger passeert ons, zijn stemming met zich meesjouwend. De vrouw lijkt zichtbaar blij te zijn met onze aanspraak.
“Mensen vieren geen vakantie meer door de crisis, ze hebben allemaal haast”, zegt ze.
Onze verse cappuccino’s heeft ze ondertussen op onze tafel gezet, waarna haar blik valt op een voorbijlopende tweeling van rond de dertig.
“O, dat zou ik nou nooit doen”, vertrouwt ze ons toe.
De fase waarin men jonge tweelingen vaak gekleed ziet in identieke kleding, zijn deze vrouwen kennelijk nog niet ontstegen. De een lijkt een kopie van de ander, beiden een kleurloos jurkje, dezelfde gympen, haardracht, hetzelfde haarspeldje. Zelfs hun tred is op elkaar afgestemd, zo lijkt het. Echter, slechts een van de twee duwt een buggy voor zich uit.
De verklaring hiervoor laat niet lang op zich wachten. Wetenschappelijk worden we bijgepraat door onze serveerster: “Van tweelingen is er meestal één onvruchtbaar”.
In haar familie komen er veel tweelingen voor.
We nemen een flinke slok van onze koffie.
De tweeling verdwijnt uit beeld en bij de bakker krijgt de volgende klant zijn verse brood.
“Lekkere koffie”, zeggen we tegen elkaar.
