Je hoeft je ogen niet te sluiten voor dat wat slechts de waarheid is.
Dit verhaal is waargebeurd en vond plaats tussen 28 oktober 2008 en het eerste half jaar van 2009.
Het avondritueel (II) | Een leven in scherven
Naakt aanschouw ik mijn bleke spiegelbeeld vanuit de spierwitte badkamer.
Jong en verwond, denk ik, terwijl ik met mijn hand over mijn gloeiende aangebrachte verwondingen ga. Ik kan ernaar blijven kijken, voel me tot ze aangetrokken.
Het prille ochtendlicht heeft zich nog niet getoond.
Op de achtergrond hoor ik slechts het lopende badwater.
Als ik een fles heb geopend en die boven het bad leeggiet,
vermengt de inhoud zich vloeiend, tot het water groen kleurt.
Mijn koude lichaam komt kort daarna in aanraking met de warmte.
Sidderend trek ik mijn verwonde armen en rode hals en borst omhoog,
om ze vervolgens weer te laten zakken. Ik bedek mezelf met badschuim.
“Goedemorgen mijn zoon”, zegt mijn vader even later, als hij de deur opent.
Hij kijkt even naar me. “Hoe voel je je? Doe je goed, dat badschuim, lekker!”
“Ja. Vandaag komen mijn vrienden”, zeg ik.
“Gezellig voor je!”. Hij stapt vervolgens onder de douche.
We kunnen elkaar niet zien, maar blijven praten.
Ondertussen ontdoet mijn arm mijn verse wonden van het witte schuim.
Dat is waar het water rood kleurt.
Even nog aanschouw ik ze. Omarm ik ze.
Dan pak ik mijn handdoek, stap uit bad
en ontzie mijzelf van het zicht van mijn vader.
Lees het derde en laatste deel
Ontdek meer van Remi Cornelissen
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
One thought