Het avondritueel (I) | Een leven in scherven

Je hoeft je ogen niet te sluiten voor dat wat slechts de waarheid is.

Dit verhaal is waargebeurd en vond plaats tussen 28 oktober 2008 en het eerste half jaar van 2009.

Het avondritueel (I) | Een leven in scherven

Stevig omklemmen mijn handen de verwarmingsbuizen in mijn kleine kamer; al veel langer dan een jaar heb ik het ijzig koud. Als mijn ogen vallen op de verwarmingsknop, denk ik aan
de 21 pakken ijsthee, de vijf colaflessen en de vijf sinasflessen die door onszelf niet gedronken worden, de stapels chocomel en yoghurtdrank, de hoeveelheid chocolaatjes die wachten om door mijn trouwe vrienden gegeten te worden, de voorraad zakken zoute chips: gewone, paprika, ribbel, hamkaas en wokkel…
Mijn lijst is niet compleet. Onze bijkeuken puilt wekelijks met veel plezier uit.
Eenmaal weer met mijn gedachten bij de verwarmingsknop kijk ik nog eens goed. Voor ik er erg in heb is hij maximaal omgedraaid en zal mijn verwarming de komende maanden onafgebroken warmte gaan geven.
Als ik thuis ben, en als ik dat niet ben.

Ik voel mij nergens meer thuis.

Zodra mijn vader de verhoogde rekening onder ogen krijgt zal hij merken dat hij iets harder zal moeten werken en dan komt het allemaal wel weer goed.

Dat viel van mij niet langer te zeggen.

Zoals elke avond open ik de deur van mijn nachtkastje, verplaats wat bewust gemaakte rommel…
Mijn volle pakje sigaretten, gekregen van een taxichauffeur na een gewonnen weddenschap, ligt het meest in het zicht, puur om de aandacht af te leiden van dat wat niet gezien mag worden…
…en kijk vervolgens naar het schilmesje, het bestekmes, de aansteker, de kaarsstomp en de glasscherf, die mij rond dit uur standaard groeten.
Ik heb niet langer de keus, ik verdien werkelijk niets beters dan gestraft te worden.
Daar is mijn geest het al een jaar over eens.
Vanavond is echter anders. Met het kleine nieuw beetje hoop dat ik in me heb, bedenk ik me dat ik vooruitgang heb geboekt.

Ik heb nieuwe vriendschappen gesloten! Hele leuke!

Morgen ontvang ik mijn trouwe vrienden die ik overgehouden heb aan het verlies van mijn eerste middelbare school. Ik ben vastbesloten ze voor het eerst over mijn goede nieuws te vertellen, kan stiekem niet wachten tot het ochtend is…!
Mijn blik gaat van een oneindig wit plafond vol mogelijkheden terug naar de inhoud van mijn nachtkastje. “Vanavond niet! Bekijk het lekker”, zeg ik hardop vol weerzin, en druk mijn licht uit.
Voor het eerst in tijden slaap ik weer goed met een warm voldaan gevoel, iets wat al meer dan een jaar geleden is, en met de verwarming aan.

Voor het eerst ben ik uitgestegen boven mijn zeer sterke gevoel van minderwaardigheid.

“Goed gedaan”, fluister ik vanuit het donker, nog vóór ik mijn ogen sluit.

Lees het tweede deel