Het Familiediner

Kerstspecial met bijzondere gasten.
Mocht je fan zijn van Bert: hij is al vergeven!

Besprenkeld met verse sneeuwvlokken staat er een witte limo met een oranje Bert van Leeuwen in skipak voor mijn deur. Hij belt bij mij aan, ik doe open.
Eerst roep ik juichend “O, Bert van Leeuwen! Ik ben zo ongelofelijk fan van u!!!”
Zijn wangen kleuren nog altijd slechts permanent oranje,
Zijn EO-gezichtje mogelijk strak van de botox.
Daarna vraag ik hem “Waarheen, waarvoor?”. Hij bromt slechts “Het Familiediner”.
Ik stap meteen in, na Bert van Leeuwen nog eens goed in het gezicht te hebben gekeken.
De chauffeur rijdt ons rond, terwijl wij beiden, een unieke ervaring, op dezelfde bank zitten.
Een uitstapje maken, zo noemt mijn familie het, bedenk ik mij met een kleur.
Uiteindelijk stappen we pas uit bij een prachtig oud gebouw dat ik niet ken.
Bert van Leeuwen loopt met mij hand in hand het gebouw in,
iets wat ik al best spannend vind.
“Wacht hier”, zegt hij ernstig,
als hij mij in een ruimte met veel deuren dropt en alleen achterlaat.

Ik kijk om mij heen. Er is een warm knisperend haardvuur. Daar wacht ik.
Plots klinkt een bekende oude mannenstem, hij schraapt gorgelend zijn keel.
“Wellicht kent u mij van mijn grote kracht en mijn kleine ego, de TV Show…”
Kan niet missen, denk ik. Het is… Ivo Niehe!
“Een groot schrijver bent u, Remi Cornelissen”, zegt hij, op zijn Ivo’s,
terwijl hij met zijn hand door zijn geringe haarsprietjes gaat.
“Ik zal u slechts even alleen laten”, zegt hij vervolgens, waarna voetstappen geproduceerd door schoenen van echt Italiaans leer zich verwijderen.
Terwijl hij zich uit de voeten maakt en door één van de deuren verdwijnt,
Gaat er een andere deur voor mij open, gevolgd door bloedmooie vioolmuziek.

Ik kijk en kijk. Een man, die ik aan zijn apart Limburgs kapsel meteen herken.
’t Is niet waar, ‘t is wel waar…! Het is André Rieu.
Ik heb geen tijd meer om hem te groeten, want ik schiet vol als de deur naast hem zich tegelijkertijd opent.
Het gaat zo snel, ik word uitgebreid omhelsd en gekust…
Als het gezoen er een beetje af is, kijk ik in de lieve ogen…

…van mijn bloedeigen dochter, Maartje.

“Dag papa. Je zit onder mijn lipgloss”, giechelt ze.
Ze pakt een microfoon en begint aan haar speech.

“Lieve pap,
Hoewel jij volop in een nieuw leven probeert te staan,
Vind jij het daten en meeten met jouw huidig bewandeld pad
Al gauw niets meer aan…
Meisjes wijzen je af…

…Domme kutten zijn het!!!”, schreeuwt ze hard,
waardoor de microfoon begint te piepen.

Verschrikt kijk ik op. Ivo houdt de kristalglazen met bevende handen vast, zie ik.

“Sorry, dat hoorde er niet bij…
Het grijpt mij nu eenmaal bijzonder aan…”, zegt ze beschaamd.
Tranen stromen waar enkel haar verdriet kan komen.

“Ik kom je helpen, pa”, zegt ze geëmotioneerd.
“Zodat je voortaan weet hoe te antwoorden,
Als ze je weer vragen wat je doet… in het dagelijks leven”

Als een echte oude man met gevoel voel ik mij net Ivo
en moet ik dit heel even laten bezinken.
Daarnaast speelt ons leeftijdsverschil slechts een rol
als zij weer bij mij op schoot klimt, waar zij nooit genoeg van krijgt…
…Zoals dat meteen na haar woorden opnieuw het geval is.

Tja, het is toch je dochter, sein ik even boven haar hoofd uit naar André Rieu, die zich op dat moment compleet vergrijpt aan een peperdure fles rode wijn van Ivo Niehe.
Dat weet ik, omdat al zijn flessen duur zijn en vooral: omdat al zijn wijn Ivo Niehe heet.
André voelt zich door mij betrapt en zet meteen een bijzonder zeurderig Edelweiss in.
Even gaat door de sneeuwvlokken de zon voor ons schijnen als ik mijn dochter, die warm op mijn schoot zit, aankijk en zij dapper zegt “Komt goed, pap”, terwijl ik even toezie op de kuisheid van haar kerstjurk, die dit jaar wel erg aan de korte kant is. “Anders krijg je het koud”, zeg ik,
als ik mijn colbert uitdoe en die over haar blote benen leg.
“Had niet gehoeven, pap. Daar zijn ze tegenwoordig voor”, grinnikt ze.
“Da’s waar ook”, knipoog ik als vader, terwijl Ivo Niehe, André Rieu en Bert van Leeuwen met mij mee knipogen en zij mij als mannen begrijpen, iets waar ik lichtjes ongemakkelijk van word…

De tijd is gevlogen als Bert van Leeuwen met zijn limo-sleutels tegen het oh zo dure lege glas van Ivo tikt.
“Niet doen, Bert!”, zegt Ivo gehaast en geërgerd.
Bert vertrekt geen spier. Die zit immers, evangelisch oranje, onder de botox.
André ziet dat en krijgt heel hard de slappe lach.
“Kiek deur nou, die twee!”, proest hij uit.
En dat komt zijn vioolspel helaas niet ten goede…

“Ter zake, mannen”, roept Bert zuchtend, terwijl hij zich verontschuldigt.
Vervolgens richt hij zich tot ons als hij zegt:
“Maartje, vertel jouw vader eens waarom wij hier zitten aan jullie Familiediner”
Daarop gaat Maartje met haar gezicht naar mij toe zitten en zegt:
“Vandaag gaan we jouw leven omarmen, papa.
Zo gaan we bijvoorbeeld foto’s schieten van ons samen!
En zal ik een goed woordje voor je doen, online.
Meerdere! Ze zullen weten wie je bent.
Je bent de liefste papa voor mij,
en ook heel lief voor een ander.
En we gaan samen op jacht…”, kijkt ze me mysterieus aan.
“Op jacht?”, vraag ik haar. Dat klinkt veelbelovend!
Daarop knipoogt ze slechts.

Bert, die zich speciaal heeft aangesteld als ons persoonlijk fotograaf,
Maakt de mooiste foto’s van ons als vader en dochter.
Ze is niet bij me weg te slaan. Ook kunnen de gekke selfies,
lachend gemaakt met haar telefoon, niet ontbreken.
We kruipen enthousiast achter de laptop om ze te bekijken.
Mijn dochter uploadt ze naar mijn online profielen, nog vóór ik er erg in heb.
Onder al mijn foto’s schrijft ze “Beste vader ooit!” met een hartje.
Ook schrijft ze groot “Hij kan schrijven als de beste! Liefs van zijn dochter”.
“Wat doe je nu?”, vraag ik, als ze vervolgens schrijft dat ik goed kan zoenen.
“Het is toch zo?”, zegt ze, “Ik was dan wel zes, maar dat weet ik echt nog heel goed!”
“Je bent mijn dochter, Maartje. Ze moeten daar zelf achterkomen”, zeg ik lachend.
Na een kort protest van haar kant, dat een gillend “Ik was ook één van dé!” inhield…
Daarbij een korte samenwerking met André Rieu, die even nog luider en luider begon te spelen, waarna zij zei “Mijn oren, ik kan niet meer!”… halen we dat toch maar weg.

Ze klapt enthousiast in haar handen als de eerste mogelijke geïnteresseerde zich aandient, iemand die mijn dochter lijkt te bevallen. “Zie je, het werkt! Zo vet!”, lacht ze, als ze mij de foto laat zien.

Het is inmiddels later op de dag.
Bert roept ons even tot de orde en spreekt de befaamde woorden uit:
“Remi, Het Familiediner zou Het Familiediner niet zijn…
als er niet iemand sorry tegen jou wilde zeggen”.
Met zijn vrouwenhand drukt hij op een knopje, we horen trillend draaiende propellers starten.
Ivo geeft André een por. “Het is zover”, zegt de een tegen de ander.
“Nog eentje dan, ‘oeplaaaa!”, zingt André,
als hij licht beschonken, steunend op Bert van Leeuwen die het bijna begeeft,
opstaat, het pand verlaat en per helikopter wordt vervoerd.

Twee uur en twintig minuten later, waarin ik vooral gezellig heb gekletst met mijn dochter, verschijnt er voor ons een groot beeld van een heli in een afgelegen gebied.
“Speciaal voor jou, gezien de afstand, introduceren wij… de Sorry-heli!”, zegt Bert enthousiast,
die gelukkig voor hem nog veilig naast mij staat.
Ik knabbel op dat moment nerveus op een pindarotsje, als het beeld verder inzoomt.
“Wie denk jij, wil er sorry tegen jou zeggen? Hint: het is familie!”.
Het pindarotsje wordt luidruchtig in mijn mond verpletterd, als ik nadenk en zeg
“Ik heb echt geen idee”.
“Denk aan je huidige EMDR-behandeling”, fluistert Maartje mij vanaf mijn schoot in.
Ik denk even na. “Mijn… mijn zus?”
Het beeld laat nu de binnenkant van de heli zien.
Onder een gigantisch roze strik met Sorry erop
(en een megagroot logo van de Evangelische Omroep), komt mijn zus Sara vandaan.

“Aan jou het woord, Sara”, zegt Bert van een afstand.
“Perkele!”, vloekt ze en raapt haar moed bijeen, waarna ze zegt:
“Remi, ik had jou dat nooit mogen aandoen. Ik had jou nooit mogen verlaten.
Nooit, nooit, nooit!
Het doet mij pijn te horen dat je nu specifiek tegen mij behandeld wordt.
Hoe de sessies nu de komende tijd geheel en slechts over mij zullen gaan.
Ik realiseer mij nu dat het traumatisch voor je was,
Hoe je eerst je school, dan je vrienden en dan mij bent kwijtgeraakt.
Ik was alles wat je nog had.
Vanuit mijn aandoening dacht ik dat je me niet meer wenste…
Dat was fout. Het spijt me zo…
Kun je mij vergeven, Remi? Dan kom ik zo naar je toe”

André Rieu staat er ongeduldig naast, ik hoor hem op de achtergrond zeggen:
“Zo? Zó? Dat is dan wéér twee uur en twintig minuten vliegen, meiske…”

Ik weet even niet wat ik moet zeggen.
De sessies zijn sinds kort inderdaad geheel aan Sara gewijd.
“Je hebt haar gemist, toch?”, stoot mijn dochter Maartje mij zachtjes aan,
terwijl ze mij omhelst.
“Het was het meest pijnlijke in mijn gehele leven”, zeg ik geëmotioneerd.
“Maar Remi, dat begrijp ik!”, reageert Sara vanuit de heli met pijn in haar stem.
“Vergeef mij, ik kon het niet helpen.
Ik mankeer ook iets, iets anders dan jij,
waardoor ik het niet meer voelde,
niet meer voor mij zag,
omdat ik het daadwerkelijk niet langer voor mij kon zien,
en dat heb ik vaak vervloekt.
Je was mijn broer, mijn allerbeste vriend…”, zegt Sara, bijzonder geëmotioneerd, vanuit de heli.

Aangedaan zeg ik: “Ik vergeef je, Sara. Tot zo”,
terwijl mijn dochter mij een kus op mijn wang geeft en mijn tranen wegpinkt
en de propellers opnieuw starten.

Ivo, die inmiddels met een rood aangeslagen drankneus naast ons zit,
kijkt nog ene maal diep in zijn glaasje en zegt ten slotte:

“Wat is het leven toch mooi, mensen.
Zus Sara zal zich… elk moment… bij jullie voegen,
maar eerst een tussenstop, uitgezonden via een live verbinding…

Hier-r-r is-s-s, s-s-speciaal-l-l voor jullie… André Rieu vanuit Fin-n-nland!”

Klappend en juichend proosten vader en dochter samen alvast
op een mooie, gelukkige Kerstavond, een hereniging van
drie mensen die van elkaar houden tijdens
een bijzonder, speciaal Familiediner.
Ook proosten zij samen met Bert op wat de toekomst voor mij brengen zal,
met in het mooie vooruitzicht ons blijvend samenzijn.

“Je bent niet alleen, lieve pap.
Ik ben hier voor jou, altijd”

…Fluistert zij een laatste maal in mijn oor,
als ik haar warme adem voel en haar glimlachend aankijk,
terwijl de muziek begint.

Edelweiss, André Rieu live vanuit Finland