Ik haal je op, ik neem je mee

I’ll Steal You Away.

Waar mijn verhalen over personen tot voorkort nog als eerbetoon en afscheid fungeerden, het herbeleven van momenten met hen die mij bijzonder aan het hart gingen…
Niets ergers dan aan het einde van je leven afscheid te moeten nemen van hen die begrijpen en zij die dat niet doen… was er recentelijk sprake van een verandering:
mijn schrijven over hen diende als hernieuwde toegangspoort.
Het schrijven en herbeleven heeft op mij een uitwerking gehad die beter is dan welke therapie ook.
Mijn leven omarmen, met de mooiste personen.
Hoe ongelofelijk mooi ik het dan vind,
dat mijn schrijven over hen inmiddels geleid heeft tot een nieuw begin!
Een vervolg met hen die er voor mij toe doen.
Ik hen weer in de ogen kan kijken, als volwaardig,
als geen ander voelend wat zij voor mij betekend hebben,
bijdragend aan dat zij dat nog altijd doen.
Je weet meer dan ooit wie je mist als het ineens over is.
Tien zware jaren was het zeker: mijn leven was over.
Een noodgedwongen afscheid, van iedereen. Nu niet meer.
Maar liefst vier van de vier door mij beschreven mensen
besloten mij weer toe te laten in hun leven.
Dankbaar ben ik. Dankbaar, intens gelukkig en ontroerd.

In tijden dat ik het moeilijk had, at ik niet meer.
Dat was meerdere jaren aan de orde.
Er was een ochtend dat mijn beste vriend eerder verscheen dan gebruikelijk.
Ik geloof dat hij later aangaf dat hij wilde zien wat ik at.
Dat ik daadwerkelijk at.
Er lag een half beschuitje op mijn bord, met Vlokfeest.
En ’t is daar blijven liggen.
“Is dat alles wat je eet?! En je laat het zelfs liggen!”
“Hup, naar school”, zei ik.
Waarom ik dit vertel, is…
Om aan te geven dat mijn beste vriend hierover nooit disrespectvol is geweest.
Hij praatte op me in, en hoe liefdevol dat was.

Het was datzelfde jaar dat we spraken over welke richtingen we zouden opgaan.
Ondanks dat ik voelde dat mijn toekomst niet langer zeker was,
was het altijd fijn met hem daarover in gesprek te zijn.
Hij vond dat ik in de muziek moest, want ik had echt talent, zo zei hij.
Ik dacht zelf aan andere dingen en noemde die.
“Liever jij dan ik”, zei hij, terwijl hij zijn neus ophaalde bij een richting.

En wat zou ik hem nu graag laten weten…
…dat het waarschijnlijk die richting is die ik nu opga!

Na zoveel jaar.
Ik kan er niet over spreken. Ik mocht dat met een vriend bespreken.
En toen dacht ik aan mijn beste vriend,
die zonder in contact te zijn, altijd mijn beste vriend gebleven is.
Een lichtpuntje dat mij gelukkig maakt, dat ik zo graag wil delen.
Hij zou het, naar aanleiding van onze eerdere gesprekken, als geen ander begrijpen.
Ik snap dat tijden veranderen.
En dat het met mijn zelfde verkregen levenswijsheid en open houding is,
waarmee ik schrijf en herbeleef, dat ik hem graag weer zou willen zien.

Delen in mijn hoofd zal ik het, met hem.
Hij heeft mij zojuist al laten weten dat het nog altijd niets voor hem is,
maar dat hij trots op mij is, dat ik er aanleg voor heb.
En nu tilt hij mij weer vol blijdschap op en zegt dat ik niet langer aanvoel als,
zoals hij eerder noemde, een zak vol botten.

Ontroerd kijk ik hem aan, zeg dat ik hem heb gemist en zeg:

“Veel Vlokfeest”