Toen het nog sneeuwde dit jaar, liep ik in het park, dat dicht bij mijn huis is. Het water waar het wandelpad rondom liep, was bevroren. Van de eenden die zich er normaliter thuis voelden, was geen spoor te bekennen. Ik liep een vrouw tegemoet. Ze wandelde met haar hond. Zoals ik de anderen gedag had gezegd, zo deed ik dat bij haar. In tegenstelling tot hen, reageerde zij nauwelijks en ontweek mijn blik, waarna onze wegen zich scheidden.
Twee dagen later wandelde ik opnieuw op dezelfde plek. Het sneeuwde nog altijd en de wind blies een ijzige kou. Ik was dit keer meer in mezelf gekeerd en keek meer naar het pad dat ik bewandelde, tot ik opmerkte dat iemand mijn blik probeerde te vangen.
Van een best wel behoorlijke afstand stond daar, al zwaaiend met beide handen, dezelfde vrouw van twee dagen geleden. Ze bevond zich midden in het park en zei me, ondanks de grote afstand, enthousiast gedag. Ook andere mensen die haar passeerden, zo zag ik, konden niet om haar en haar gedrevenheid om sociaal contact te maken heen.
Naast onvermijdelijk komisch… Ik moest ter plekke lachen… was het prachtig, en ook de dagen erna bleef ze zich van haar goede kant laten zien, te midden van de aanhoudende sneeuwval en kou. Niet iedereen, zo zag ik, kon het in eerste instantie opbrengen om in die omstandigheden, zoals zij, vroeg in de morgen al het opvallend lichtpunt te zijn, zoals ze eerder zelf in hun schoenen had gestaan… maar bij iedereen die ze aansprak, werkte het zichtbaar aanstekelijk, zoals ik haar had aangestoken, en zorgde het, terwijl het werkelijk verdomde koud was, want dat was het… Mijn handen vroren eraf(!)… desalniettemin voor meerdere glimlachen en aanspraak!
