Drie speltbroden en een taart

Als het jaren geleden vrijdag was, ging ik ’s ochtends vroeg met de bus naar mijn werk.
Daar trof ik dezelfde busgangers, waarmee ik standaard een praatje maakte.
Ik beklom vervolgens een steile trap en liep door winkelcentrum Kronenburg,
terwijl iedereen hutje mutje achter glas bij de HEMA aan zijn of haar ontbijt met koffie zat,
zag daarna mijn hartelijke collega’s weer, waarna ik na een tijdje op de terugweg weer door Kronenburg liep en mijn boodschappen deed, rond dat uur ontdaan van de ergste drukte.
Vervolgens kwam ik met de bus thuis en liep in slechts enkele stappen
naar mijn vertrouwde warme bakker.
Het belletje rinkelde zodra ik binnen was getreden,
gepaard gaande met het opkijkende gezicht van de medewerkster,
waarna haar woorden klonken: “Goedemorgen. Was je daar weer!”.
Ik glimlachte vriendelijk, liep als een echte kenner langs de glazen vitrines,
gevuld met heerlijke taarten en gebakjes, maar werd altijd door haar betrapt met de zin:
“Hetzelfde recept? Drie speltbroden weer voor jou gereserveerd,
helemaal voor jou vers gebakken. Als je even wacht, ze komen elk moment warm uit de oven!
En ik mag het eigenlijk niet vragen, maar…
Ben je onze hazelnootschuim nog niet zat?! Liever jij dan ik!”.
Er ging niets boven de heerlijke geur en smaak van hun verse speltbrood!
Eenmaal thuis, tijdens mijn lunch, smaakte het altijd weer goddelijk.
En de taart? Die was elke week natuurlijk zo op, in een echte bakkersfamilie!
Inderdaad, hazelnootschuim met crème.
Op de dag van het Eurovisie Songfestival liep ik er binnen, zo nonchalant mogelijk.
Ze keek me aan en zei: “O, o, het is weer zover!”.
Tot haar verrassing kocht ik er zelfs twee!
Drie belangrijke dagen in het jaar gevuld met taart. Wat zeg ik, twee taarten!
Zo belangrijk was het menselijk contact van destijds voor mij.
De busgangers waren onvervangbaar, mijn collega’s ook,
de mensen die ik allemaal tegenkwam, hutje mutje bij de HEMA,
en het was toch wel heel fijn dat ze me bij de bakker kenden.
Het deed me leven.
En de mooie herinnering doet dat nog.
Sinds enkele dagen eet ik voor het eerst weer van hetzelfde onvervangbare brood,
en bij tijden eten we weer dezelfde lekkere taart.
Als trouwe klant zijn ze me dus niet kwijt!
Hopelijk volgt snel de rest.

Hoop doet leven!