De stille aftocht

Al langer schrijf ik niet enkel meer voor dit medium,
zoals ik al het persoonlijke liever aan het papier toevertrouw.
Dat deed ik al eerder niet, maar nu domineert de andere kant erg sterk, met in korte tijd veel ideeën en stukken, zoals het er meer dan vijfentwintig zijn, dus wilde ik kijken of ik dit eerder zo vertrouwde online medium nieuw leven in kon blazen.
Het toevertrouwen online van mijn zeer persoonlijke mensen en ervaringen,
een week geleden begon mijn klein experiment.
Stel dat het antwoord ja zou zijn, als in: ja, het is geschikt om te plaatsen.
Bij voorbaat al!
Ik kwam vanuit dat ambitieuze idee in eerste instantie op een totaal van drie, vier stukken,
waarna mijn gedachtemolen volop begon te draaien. Hoe dit mooi te beschrijven.
Eén stuk heb ik volledig uitgeschreven.
Dat heb ik zelfs laten lezen, en het is warempel goedgekeurd!
Toen begon het nadenken over het leukere, maar gecompliceerdere stuk twee,
waar mijn hele gevoel lag,
en de verhouding met de andere nog te schrijven twee,
niet minder persoonlijk.
Ik had mijn personen zo goed in beeld, werkelijk waar.
En toch bekroop mij telkens een ambetant gevoel, dat ik besloot te negeren.
Tot het de uren van mijn nachten vrat, ik één en al situatie was,
en ik ’s ochtends wist:
Nee, dit is allemaal van mij.

Zelfs, en dat is het opmerkelijke, het stuk dat al was goedgekeurd,
heb ik bewaard en herlezen,
maar wel net zo radicaal van één van mijn rommelige tafeltjes geveegd.
Daarbij kwam bijna de nieuwe pot mee die ik bij de Intratuin scoorde de dag ervoor,
met daarin een mooie nieuwe plant, beide puur natuurgroen.
Hoe de plant heet, bij mij is alles plant en vogel.

Zo zie je, al zijn de stukken nog zo rijk en raakt het ten diepste,
beschrijvend met humor, bijzonder verhalend met een traan en met een lach,
moet het ook mij dienen en wil ik dit niet, althans: niet online.
Dus zat ik net achter mijn piano en speelde met open kap
een gelijkmatig positief als toch ook wel treurig versie’tje van
The Winner Takes It All,
zoals ik alles en iedereen dapper voor mezelf houd!
Het klonk exact zoals het hoorde met de juiste nuances,
mijn te beschrijven personen gaven mij een bemoedigend schouderklopje en een kus,
ze verlieten langzaam van achter het gordijn het toneel,
terwijl ik ze dankbaar weer opborg in mijn binnenste.
Daarmee werd het een stille aftocht,
en bij de laatste noot, kwam die voorzichtig optimistisch,
wat een opluchting(!), ten einde.

Je hebt het schrijven en de schrijver,
zoals beiden onafhankelijk leven.
Gaan ze niet goed samen door één deur,
open dan een tweede deur,
en kom je er dan echt niet uit,
sluit ze dan beide weer,
wees glimlachend fier op wie van jou is
en bewaar ze vooral allemaal voor jezelf!