Tchaikovsky

Foto: mijn vroegere goede vriendin Ilgın.

Jaren geleden had ik twee goede vriendinnen: Zeynep en Ilgın. Ze woonden in Turkije, waren beiden hoogbegaafd en muzikaal: ze speelden allebei viool in hetzelfde orkest.
We hadden destijds enkele groepsgesprekken, die zich vooral kenmerkten doordat ik bijvoorbeeld door Ilgın geheel in het Nederlands enthousiast werd gefeliciteerd.

“Gefeliciteerd, lieve broer! :D”

Er was duidelijk een klink tussen mij en Ilgın,
iets wat ook Zeynep bemerkte, tot ons contact plots ophield.
Vier jaar lang sprak ik haar niet en heb haar nooit meer gezien in die tijd, hoewel ik wel bij Zeynep naar haar informeerde, zonder enig succes. Slechts één keer is Ilgın nog bij mij online verschenen, waarbij ze als enige meldde: “Zeynep controleert onze berichten”.
Desondanks bleef ik, na dit teruggekoppeld te hebben zonder enig resultaat, met Zeynep over en bleef zij een goede vriendin van mij.
Tot Ilgın zich in 2012 bij mij meldde op Facebook, precies nadat mijn contact met Zeynep was beeïndigd.

Ilgın like’te in zeer korte tijd veel van mijn foto’s, we luisterden naar dezelfde muziek van The Civil Wars en op haar aanraden keek ik een film die haar favoriet was: Le concert, een goede film waarbij een stuk van Tchaikovsky centraal staat. Ik genoot van die film.
Ilgın wilde samen met mij, mijn pianospel, iets opnemen, dus stuurde ze me een opname van haar vioolspel. Kort daarna vond ze het niet moeilijk genoeg en wilde ze, let op de titel:
Bei Mir Bist Du Schön spelen.
Ik had na een tijdje door wat er speelde. Ze nam wraak op Zeynep, die mij al die jaren voor zichzelf had gehouden. Uiteindelijk ontving ik een mail van Zeynep, dat ik niet met Ilgın moest flirten noch enige vorm van romance erop na moest houden.
Ik deed mee met Ilgın, want ik stond aan haar kant, na zoveel jaar. Ze had mijn sympathie. Ik vond het ook echt wreed voor haar, vooral omdat ik haar, hoewel dat wel zo leek zonder mijn toedoen, niet vergeten was.
En ja, om de vraag te beantwoorden die Zeynep moet hebben bezig gehouden:
Ilgın was leuker. Sociaal intelligenter, oprechter en liever, de delen die Zeynep merkbaar miste.

Hoewel dit stuk Tchaikovsky heet, zou je het ook De impact van een borderliner kunnen noemen.
Als enige herinnering heb ik wat foto’s van Ilgın, de geluisterde muziek, de film en het muziekstuk.
Toen ik enkele jaren geleden bij de kringloop was, vond ik bij toeval exact dat stuk op vinyl, waarna ik het kocht en meermaals tot recentelijk thuis gedraaid heb op mijn platenspeler.

Zonder dat mijn vroegere vriendinnen er weet van hebben…
Ik kan het muziekstuk spelen en heb het enkele dagen geleden opgenomen.
De opname klinkt mooi, warm en helder, ook in het hoog.
Doet daadwerkelijk recht aan het muziekstuk.

Hoewel ze van elkaar verschilden, had ik mijn vriendinnen graag allebei behouden.
In tegenstelling tot hen maakte ik geen onderscheid: ik mocht ze allebei.

Ilgıns laatste woorden waren:

“Waar luister je naar?”
Waarop ik sluw zei: “Tchaikovsky”.
“Good :)”, zei ze.

Na deze blijk van aan elkaars kant te staan, was dat meteen ons afscheid.
Ik heb nooit meer iets van ze vernomen,
al vond ik het stiekem een mooie revenche.

Gelukkig blijft de muziek, naast mijn warme herinneringen aan hen, altijd bestaan.
De film Le concert is aan te raden en heeft een hoge beoordeling!

Violin Concerto in D Major, Op. 35, Tchaikovsky
Onderaan een kort videofragment uit de laatste scène van de film, 
waarbij dit muziekstuk gespeeld wordt.
In zijn geheel te beluisteren op Spotify (bovenaan):