Kamer der Aandacht

Terwijl je schrijft,
terwijl je boetseert,
terwijl je tekent,
terwijl je schildert,
terwijl je componeert,

creëer je. En dat doe je…

met aandacht.

Mijn leven is bijzonder de moeite waard de laatste tijd.
Zo ook mijn sociale leven.

Wellicht het duidelijkste voorbeeld van het schenken van aandacht,
is, naast schrijven en pianospelen, een van mijn grote hobby’s.

En betreft mijn sociale leven, moet ik helaas één van haar momenten betreuren.

Ik heb iemand die ik ken, 22 jaar…
gecondoleerd met het verlies van haar moeder.
Hoe triest ook, was het, voor zover dat kan…
een waardevol moment van contact.

Ook dat deden we allebei met aandacht.

Brengt me tot het duidelijkste voorbeeld, fysiek in zijn vorm.
Je brengt, net als met het schrijven, wat mensen bij elkaar.
Bepaalt hun posities en hun verhaal.
Brengt ze samen in een Kamer der Aandacht.

Ik heb het over de camera.
Soms beschrijf je dingen beter in een stuk,
zoals het zojuist genoemde verlies en de waardevolle bijkomstigheid.

En toch is mijn hobby al van jongs af aan filmen.
Filmen en vervolgens editen, creëren.
Dat heb ik veel gedaan, ondanks mijn gezondheid.
Zeker tien projecten, waar ik maanden aan gewerkt heb.

De voldoening achteraf, en de voldoening tijdens.
Work in progress.

Mijn gezondheid maakte die dingen met de jaren lastiger.
Filmen was niet langer vanzelfsprekend,
dat vooral toen ik niet meer zelfstandig kon lopen.

Dat kenmerkte zich doordat ik eerst nog volop rondliep met mijn gloednieuwe camera.
En dat vervolgens niet meer kon.

Inmiddels heb ik een camera, waar ik dolblij mee ben.
Waarmee ik ondanks mijn lichamelijke beperkingen

stabiel kan filmen.

Wonder boven wonder, is mijn gezondheid nu ook na tien jaar beter.
Zelfs aan het zelfstandig bewegen wordt gewerkt.

Het was in de eerste klas, ik weet het nog goed…
Ik had de belangrijkste mensen uit mijn klas in mijn woonkamer verzameld.
We zouden samen een film maken.

Attributen zoals het groene scherm
zijn maanden blijven liggen,
iets wat me op den duur begon te kwellen.

Ik verloor mijn gehele sociale netwerk,
heb de meesten van hen nooit meer gezien.

De lust, echter, om te filmen…
is nooit verdwenen.

Toen ik hier kwam wonen,
heb ik iemand leren kennen, ze heeft dezelfde mooie camera.
Echt leuk contact. Leuk, maar ongrijpbaar.

Nu mijn gezondheid beter is, als ook mijn sociale leven,
kan ik weer zeggen dat ik daar naar uitkijk.
Het is weer denkbaar, behoort weer tot de mogelijkheden.

Ik hoop samen een kamer te vullen,
met iemand die dezelfde hobby koestert.

Een Kamer der Aandacht,
na tien jaar niet langer ondenkbaar.