Mijn leven in tijden van fysiek ziek zijn was saai, ik kon niks, maar uiterst stabiel, zonder downperioden. Na het verkrijgen van een betere gezondheid, was het eerst zoeken naar levensgeluk dat ik nog niet had gevonden en ervaren. Toen al was ik me pijnlijk bewust van de tegenhanger, het contrast dat ik zou tegenkomen zodra ik het zou vinden.
Ik ben nu op mijn gelukkigst. Hoe fijn dat is en hoe prettig.
Helaas is het ook pijnlijk en voelt het onwerkelijk.
Waar een ander, namelijk, zijn geluk echt opbouwt en langer behoudt…
Gooi ik het mijne elke avond of binnen enkele dagen overboord.
Dat ziet er als volgt uit.
Overdag ben ik bezig met het opnemen van mijn piano, iets dat me voldoening brengt.
Of, in een meer sociale context…
Vrij recent wilden maar liefst twee mensen met mij afspreken.
Ik heb ze daadwerkelijk gezien en het was superleuk, in enkele dagen tijd.
Er was dus niets mis mee, nog geen één procent.
Waarom is het dan zo, kun je me dat uitleggen alsof ik een kind ben…
Dat na het opnemen van mijn piano of na het afspreken met nieuwe mensen,
na aan geluk en vooruitgang gebouwd te hebben…
Ik mijn geluk en geluksgevoel telkens en opnieuw hard verlies.
In 2013, na het krijgen van mijn diagnose, maakte me dat eenmalig woedend.
Ik schreeuwde, was in tranen en riep:
“Weet je wat dat betekent? Dat, zodra ik mijn geluk heb opgebouwd, waar tijd en energie in hebben gezeten… Ik het elke dag opnieuw zal moeten opbouwen, op exact dezelfde manier! Zo blijf je dus genoodzaakt te bouwen, alsof de dag van gisteren, waarbij je exact hetzelfde deed, en ik ken mezelf, dit met dezelfde passie… Alsof de dag van gisteren er nooit is geweest, maar die was er wel en daar zal ik me bewust van zijn!!! Ik zal dus nooit waar geluk ervaren en zal nooit verder komen dan een bepaald punt, hoe graag ik dat ook wil en hoe hard ik ook vecht…”
Daarop duwde de verpleegkundige tot mijn verbazing een hand over mijn mond.
Ik hyperventileerde, waarbij ze me gebood rustiger te ademen.
Ze troostte me en ik liet haar. Het ergste was, echter: ze gaf me volledig gelijk.
Het meest troostrijke, als ook het pijnlijkste moment van de afgelopen jaren.
En nu, nu ben ik na jaren op dat punt.
Hoe gelukkiger ik ben, hoe meer contrast er tussen het geluk en de terugval zit.
Supergelukkig, toch terugval en duisternis en niet meer voelen.
Ik ben met de jaren gewend geraakt aan dat je zelf invloed kunt uitoefenen op dat wat je wil veranderen. Dit, echter… daarvan is zeker dat dat mijn hele leven zo zal blijven. En dat heb ik maar te accepteren.
Terwijl ik zo goed ben in het creëren en ervaren van geluk…
Er bestaat een film met in de hoofdrol ene Lucy met geheugenverlies.
Het is niet een goede film en toch moet ik er telkens aan denken, al lijd ik aan bipolariteit.
Een jongen wil met haar op date en uiteindelijk betekent dat dat hij elke dag opnieuw met haar op date gaat. Hij is zich hiervan bewust, zij niet. Dus ze vinden elkaar elke dag opnieuw op hetzelfde punt. Uiteindelijk wint hij haar voor zich en eindigt de film met dat ze elke dag wakker wordt naast een tv met een videoband naast zich die ze elke ochtend opnieuw afdraait, waarop de jongen haar vertelt dat ze lijdt aan geheugenverlies en hoe ze elkaar hebben ontmoet, waarna ze ogenschijnlijk gelukkig opstaat en de dag begint.
Onduidelijk is het of Lucy dit werkelijk op den duur helemaal niet in de gaten heeft of zich dus bewust is dat ze opnieuw en opnieuw die videoband afspeelt, iets wat dan ook heel pijnlijk zou zijn. Ik en zovelen met mij hebben de pech zich hier wel elke dag van bewust te zijn en helaas is dit niet op te lossen met een videoband, als ook niet met moed inspreken en vertrouwen op je eigen verstand. Nee, het is wat het is en dat is heel kut.
Het maakt me machteloos, emotioneel en woedend. Zo had ik me het leven niet voorgesteld.
Natuurlijk was ik me bewust van mijn beperkingen, en toch had ik gehoopt dat als mijn geluk maar groot genoeg zou zijn, dit dingen ten goede zou keren. Heel pijnlijk, iets wat me inmiddels telkens opnieuw aangrijpt.
Ik vind het werkelijk een zeer legitieme reden om uit het leven te stappen,
iets wat ik ook kenbaar gemaakt heb.
Het leven in DEMO-modus, met zijn vele limitaties…
Als in bouwen zonder op te slaan,
zonder stabiliteit, geluk en vooruitgang te behouden…
Telkens weer teruggeworpen worden, juist na iets leuks en positiefs,
waarbij de lijn van balans zo dun is dat dit simpelweg onvermijdelijk is…
Het leven is oneerlijk.
De kunst van levensgeluk creëren en ervaren, die ik beheers,
blijkt niet voldoende.
Ik had mezelf een ander leven toegewenst.
