De smerigheid van het bestaan

“Mag ik het doen op je foto’s?”, vroeg ik haar hitsig in de nacht,
Terwijl zich om mij heen de kille, steriele wanden
Van mijn ziekenhuiskamer aftekenden.

Haar nieuwe foto’s lieten naakt en kwetsbaarheid zien.

Haar getinte, delicate huid wilde ik aanraken,
Terwijl ik haar geur tot me zou nemen en
Haar bijzonder zachte haar zou strelen,

Op een boot in bikini, haar lieve gezicht licht afgewend,
Gracieus een handdoek langs haar lichaam hanterend.

Ik wijs haar op hun schoonheid,
Gelijktijdig om toestemming vragend.

“What do you mean?”, vroeg ze. Wist het wel.
“Mag ik het doen op je mooie foto’s”, vraag ik,
Liefkozend afsluitend met je naam.

“Sure, yes”, zegt ze. Sindsdien een voelbare spanning.

Ik raak mezelf dwangmatig aan en
Kom met tranen in mijn ogen,
Sinds lange tijd, weer zuchtend op je klaar.

“Better, thanks”, zeg ik.
“Good for you”, zegt zij.

Voor het eerst die nacht
Rouw ik om het pas voorspelde verlies van mijn leven,
Zonder dit nog gedeeld te hebben.

Niet voor mijzelf,
Maar voor mijn ouders, broertje,
Vrienden, familie – de mensen om mij heen.

Verlang, achteraf, met een pijnlijk gevoel,
Naar een knuffel van haar, terwijl ze er nu al voor me is.

Op de achtergrond speelt een ontroerend
Fairytale van Ludovico Einaudi,
Dat mij intens aangrijpt en niet meer loslaat.

“Het was oprecht, dat beloof ik je”
“Dat weet ik, Remi”, zegt zij. Dat vond ik lief.

“Ik kan niets met je beginnen, omdat ik je dat niet wil aandoen”,
zeg ik in paniek, terwijl het plots intens stil en leeg is om mij heen.
Afsluitend met dat het me spijt en
“Je verdient beter,”, gevolgd door, opnieuw, je naam.

“Fuck you, Remi.
You know I want you and no one else.
Don’t bring me to tears”

“My health isn’t getting any better, I’m sorry…”

“Remi, I don’t care. I really don’t.
I love you and want to be with you, nobody else!”

Hoezeer ze ook op een afstand van me is…
Haar pijn is voelbaar en raakt me,
Terwijl er koude tranen over mijn wangen lopen.

“We’ll get through this, together!!! You’re strong!
I’ll buy my ticket and come and visit you, very soon.
As soon as possible, I promise.
I want to grow old with you, have a family with you…
Please… Don’t give up”, zegt ze nog.

Daarop stuurt ze me een uitnodiging om haar te zien via haar webcam.

“I want you to see my face, I’m crying and it’s sincere.
How I cry for you. Fuck, I can’t stop…!”

Die wijs ik af, zeg haar waarom,
Troost haar met lieve woorden.
Mijn hoofd loopt over.

Dit is de smerigheid van het bestaan, realiseer ik mij,
Terwijl ik ergens mijn dood omarm, maar het verlies verafschuw.

Even zag ik op dat moment het beeld voor me…
Zij en ik onder dezelfde witte lakens,
Terwijl we, terugblikkend,
Deze bijzonder pijnlijke periode lachend benoemden.

“Weet je nog? Dat is nu allemaal voorbij, Remi”, zei zij me,
Terwijl ze me kuste en ik daar stiekem geen genoeg van kreeg.

Op mij heeft die gehele emotionele periode,
Die ook een deel met haar betrof, zeker indruk gemaakt.
Ik mag haar erg graag. Dat is gebleven.

En dat ze er zoveel weken voor mij was,
Opname na opname, zal ik nooit vergeten.

De kloof die er eerst nog was tussen ons, is in die periode gedicht.
Onvoorwaardelijk houd ik van haar. En zij, wellicht, nog van mij.
Na meerdere moeilijke gezondheidsjaren,
Gekenmerkt door afwezigheid,
Zijn we weer in contact met elkaar.

Die periode moet ook op haar indruk hebben gemaakt.
Om dat te onderstrepen heeft ze één van die prachtige foto’s van toen,
Zeven jaar later, zo zag ik, nu nog als profielfoto op Instagram.

Als ik zelf zachtjes Fairytale aansla
Op de toetsen van een prachtige Steinway vleugel,
Brengt me dat terug naar toen en omarmt het, jaren later,
Tegelijkertijd dat, wat is overgebleven van ons.

Mijn gezondheid is op dit moment beter.
Zij is inmiddels gehuwd.

Heeft het zin om op je te wachten,
Vraag ik mijzelf soms af.
Wachten, zoals jij toen op mij wachtte.

Ongeacht het antwoord,
Dat wellicht nooit zal komen
En dat ik soms niet wil horen…

…Je kunt niet vasthouden aan wat was
En nu niet meer is – Al vlucht je in nog eens
Honderd verwerkingsstukken…

Vergeet je beiden deze
Essentiële momenten vol
Wanhoop en pure liefde niet meer

En heeft het bij mij
Gezorgd voor

Mijn blijvend respect
En bewondering
Voor jou, als mens

Fairytale, Ludovico Einaudi