Ode aan Zafón

Ode aan een schrijver.

Waar ik was op vrijdag de 19^e van juni 2020…
Ik kon het me dagen later,
Toen het nieuws mij bereikte, niet herinneren.

Een legendarisch schrijver stierf die dag.
In zijn beschreven wereld…
In zijn gecreëerde, zintuigelijke wereld
Vol schoonheid, schaduw en duisternis…
Moet iedereen in diepe rouw zijn geweest.

De schaduw van de wind
Nam jou met zich mee,
Zoals hij mij met zich meenam,
Jouw boeken achterlatend
Als zilveren parels, scherven van glas.
Een donkere zomerdag,
Zoals je die zelf als beste
Zou hebben omschreven.

Jouw boeken hebben mij omarmd;
Zij namen met gemak bezit van mij.
Zodra ik naar hun bijzondere kaften kijk,
Betreur ik opnieuw en opnieuw het verlies,
Het verlies van een groot schrijver,
Die ik de afgelopen jaren
Keer op keer verkoos.

Je hebt me bijzonder geraakt.

Daarvoor wil ik je danken.

Opdat je, samen
Met jouw betoverende geschreven woorden,
Nimmer zal worden vergeten,

Carlos Ruiz Zafón