Stel: ons voorstellingsvermogen zou oneindig zijn.
Mijn gebeurtenissen die ik hier noem,
spelen zich louter voor ons af als een film.
Zelf houd ik van de Italiaanse, de zintuiglijke,
zoals Caterina va in città. Als kind was ik verzot
op die film, al moet ik wel gelijk zeggen:
ik heb ook een Italiaanse vriendin gehad,
onze ontmoeting vond plaats in Amsterdam in 2009,
maar dat was nog maar zeer de vraag,
toen ze allereerst zei “I hate that damn movie”,
dat was als een Italiaans klapje in mijn gezicht, dacht ik tenminste…
Ze gaf me pas echt een klap toen ze het volgende schreef:
“I goddamn hate children”
Moet meteen wel zeggen: echt een dochter van haar vader,
die bij de minste tegenslag mijn hele familie “fucking Germans” noemde.
Ook hem heb ik ontmoet, hij sloeg mijn hand bruut weg toen ik wilde trakteren.
Ze vond me vast niet mannelijk genoeg, al vergiste ze zich daarin.
Zij denkt dat zij het heeft uitgemaakt, en dat nog altijd,
terwijl… tussen mij, Caterina en de kinderen kom je niet!
(Ik heb het pijnlijk, maar oer mannelijk, dood laten bloeden)
Een soort van Italiaanse film wordt het dus.
Alvorens onze film begint, zou ik graag een voice-over inhuren.
Ik volg sinds kort een nieuw iemand.
Elke dag zie ik haar mooiste baksels voorbijkomen,
die ze vast allemaal laat proeven aan haar man en haar kinderen,
zoals zij dagelijks smikkelen en hun vingers erbij aflikken.
Al versta ik niets van wat ze zegt. Dat hoeft ook niet.
Als je haar stemgeluid hoort (een gezellige stem) en haar Spaans, ben je verkocht.
Ze komt uit Argentinië (op basis van al het bovenstaande geeft dat niet!).
Nu rest mij nog mijn goede vriend uit te nodigen, mijn rolstoel en mijzelf.
Ik heb hem namelijk een bezoekje gebracht,
te midden van een bestaande groep waar ik bij wilde.
Haar stem zou hem nu verwelkomen. Hij loopt vanaf zijn huisje naar buiten,
een goedlachse man met het hart op de juiste plaats.
Hij staat even stil, ziet mij en zwaait heel vriendelijk.
Ik geef hem een pak Café Noir en ook hier slaat de sfeer meteen om, zoals bij Di Papa.
“Denk je dat ik niks heb ofzo!”, zegt hij met een serieus gezicht.
Net als bij Di Papa blijf ik lachen tot ik mijn kaken voel.
Ik neem plaats in mijn rolstoel, word door hem voortgereden.
Dit gaat goed, tot… we bij zijn voordeurdrempel aankomen, eentje van het merk Te Hoge.
Hij probeert mij met al zijn kracht, rolstoel en al, achterwaarts naar binnen te hijsen.
Haar stem zou nu iets zeggen (gelukkig in het Spaans) over mijn gewicht,
wat ik slechts daadwerkelijk af heb gedaan met de uitspraak “Ik ben niet zo zwaar”.
Mijn goede vriend lacht nu met een volheid waar je als filmpubliek vrolijk van wordt!
Een van zijn kwaliteiten, echt goud waard.
Plan B treedt aan. Ik word uit de rolstoel gezet, op een buitenbankje geplant.
Rolstoel naar binnen. En ik?
Ik word met man en macht door hem ondersteund,
zijn handen om mijn middel, voorzichtig lopend.
Gelukkig zit ik even later naast hem op de bank in zijn woonkamer.
Er zou nu vreugde in haar stem zitten, Argentijnse vreugde,
ook door al het lekkers dat (inderdaad, hij had gelijk) al klaar staat op tafel!
Het was een topmiddag, een echte feel good film,
met allemaal nieuwe hartelijke mensen die ik heb mogen leren kennen.
Ik ben vanaf nu als vanzelfsprekend welkom in de groep! Het was zeer geslaagd.
Aan het eind van de middag word ik (zeer schuin!) met rolstoel achterover door hem over dezelfde hoge drempel getild.
Eenmaal in de auto roepen we nog “We hebben snel weer contact!”,
tegen die tijd vast weer klaar voor een nieuw avontuur, als vanouds met ons twee.
Al lijkt onze zoete film nu ten einde,
zo zou de camera bij mij thuis nog eenmalig inzoomen op mijn voldaan zijn,
terwijl ik op dat moment nog een appje van hem krijg:
“Prettige avond! En lekker thuis ontspannen. Groetjes”
Haar warme stem zou nu tegelijkertijd weerklinken met de mijne, een zoete samensmelting:
Wat een superlieve vriend!
Na afloop zou zij ons hebben getrakteerd op al haar gemaakte lekkers.
Dat laatste is een beetje jammer: elke film heeft haar grenzen,
maar…
Mijn vriend en ik,
wij kunnen ons er wel van alles bij voorstellen!
