De gelijkenis

Mijn proces rondom hernieuwde acceptatie.

Tot mijn zesde levensjaar ben ik opgegroeid
tussen kinderen die allemaal, net als ik, iets
mankeerden, zoals dat ze moeite hadden
met lopen of in een rolstoel zaten, maar dat
was niet wat je zag, als kind. Je zag dezelfde
mens achter de beperking, en iedereen had
iets te bieden.
Dat vond ik erg mooi en het mooiste:
het heeft me voor het leven gevormd.
Toen ik vervolgens goed genoeg bevonden
werd om naar een reguliere basisschool te
gaan, was daar geen rolstoeler te bekennen,
niemand met een beperking en was ik
acht jaar lang de enige uitzondering.
Beide was niet ideaal:
alleen maar met mensen zijn met een
beperking, was geen goed uitgangspunt,
want het vormde geen goede afspiegeling
van de maatschappij, zoals wij daar als
geen ander toebehoorden.
Alleen maar onder mensen zijn zonder
beperking, was dat ook niet.
Dan zijn we met alles zover, en toch
vormt dit na al die jaren nog altijd het
normaal van vandaag.
Eén woord: dat vind ik schandalig!

Met mijn laatste middelbare school,
keerde ik terug in de wereld van mensen
met een beperking.
Mijn beste vriendin was een intelligent meisje.
Ze zat in een rolstoel.
Ik had destijds een Italiaanse vriendin,
liet haar foto’s zien van mijn mensen,
waaronder met mijn beste vriendin.
Ze had meteen een aanmerking op die
foto:
“You look different with her”
We zagen er inderdaad stralend uit.
Verder niets. Jaloezie ontstond echter
waar ik bij stond. Toen mijn vriendin
na een uur klaar was met het uiten
van al haar zorgen, (maar daar nooit meer
mee stopte), vroeg ik haar:
“Heb je opgemerkt dat ze in een rolstoel zit?”
Ze had er namelijk nog niets over gezegd.
Ik kreeg meteen terug:
“Soooooo????? Remi, don’t be stupid, please”
Ik werd vervolgens uitgescholden in het
Italiaans voor dom kuikentje, iets
dat ik perfect verstond, terwijl ik haar zag
en zij als kind van haar vader, die ik later
ook zou ontmoeten, met haar ogen rolde,
al vloekend en zoveel meer.
Cynisch knipperend met haar ogen
keek ze me zogenaamd poeslief aan
via haar webcam.
Ik moest lachen om deze reactie.
Het was de enige juiste die ik wilde horen:
de rolstoel was totaal niet belangrijk! Mijn
beste vriendin vormde werkelijk de ergste
concurrentie!
(Tussen ons gezegd: maar goed ook,
want had ze dit niet gezegd en had ze geen
begrip getoond voor mensen met een beperking,
had ik het meteen met haar uitgemaakt.)

Mijn beste vriendin en ik sneakten er het
liefst, als het maar even kon, in onze pauzes
met z’n tweeën tussenuit naar restaurant
Het Rondeel, dat op loopafstand van onze
school lag. We klikten bijzonder goed en
hadden dan diepzinnige gesprekken,
afgewisseld met een hoop humor en gelach.
Ik was bijzonder zuinig op onze band. Het
was zo leuk dat je kon zeggen dat we voor
elkaar gemaakt waren. Ik zei altijd met een
grapje dat het een eer was haar te duwen, wat
ik ook werkelijk het liefste deed, waarna zij zich
met haar geheel eigen gevoel voor humor al
flirtend koninklijk gedroeg.
Toen mijn Italiaanse vriendin begon over haar,
realiseerde ik me, zo goed als mijn band met
mijn beste vriendin was, dat ik een relatie met
mijn beste vriendin zeker zag zitten, zelfs liever
dan met mijn Italiaanse pruttelpotje, zij het niet
dat ik bijzonder gesteld was op onze unieke
vriendschap en dat veel belangrijker was,
ondanks onze voelbare wederzijdse chemie.
Ook daarin speelde haar rolstoel helemaal
geen rol! Dat had ik geen enkel probleem
gevonden en ik vond haar erg aantrekkelijk.
Toen ze vervolgens naar een andere, reguliere,
middelbare school ging, vond ik dat werkelijk
vreselijk, met haar viel mijn enige steunpilaar
weg. Ik heb haar echt gemist en het ging daarna
niet meer goed met mij, laat staan op school.
Zij was mijn reden om toch elke dag op
school te verschijnen, terwijl ik school
inmiddels met de jaren werkelijk
verschrikkelijk was gaan vinden.
Ik kan daarover kort zijn zonder overdrijven:
daarna was het niet dragelijk meer,
ik moest me er werkelijk heen slepen.

Eerder schreef ik het stuk Het geheim in hun ogen,
waarbij ik op vakantie zichtbaar sjans heb met
een meisje dat een vriend heeft die tegenover haar zit
aan een terrastafel, waarbij zij tegenover mij zit.
Veel oogcontact is er tussen mij en het meisje.
Zodra hij vertrekt om te betalen, komt ze meteen
naar me toe en groet me met een glimlach.
Wat niet in dit verhaal staat, is dat zij
daadwerkelijk mijn rollator zag,
desondanks kwam en me aansprak,
in afwachting van meer.
Dat betekende de hemel voor me.
Dankbaar was ik, ook voor het stukje
rollator. Zo van belang! Het stond me niets
in de weg. Dit bewust niet beschreven stukje
maakt dat beschreven moment voor mij
extra bijzonder.

Al langere tijd ben ik keihard
aan het knokken om weer zonder
hulpmiddelen, rolstoel en rollator,
te kunnen bewegen, iets wat ik zeven jaar
geleden, tot en met 2016, voor het laatst
heb gekund.
Doel is daarbij, dus, weer vrij als
vanouds te kunnen lopen.
En toch wil ik daar nu een verandering
in aanbrengen.

Stel: de enige hoofdprijs zou zijn
dat zonder hulpmiddelen weer te kunnen,
dan vind ik dat geen goed doel.
Ik heb gewandeld met rollator,
door weer en wind, kwam
dagelijks mensen tegen.
Los van mijn klachten, was ik
toen gelukkig! Mijn rollator heeft
dat toen niet in de weg gestaan,
ook niet, zelfs geen moment, in
hoe mensen mij benaderden.
Dat geldt ook voor mijn rolstoel,
waaronder toen ik een cursus deed,
toen droeg iedereen me nog net zo
op handen en heb ik daar leuke
contacten aan overgehouden.

Soms vraag ik me af waar ik vandaan
kom. Alle vele therapieën die ik als kind heb
gevolgd. Wat me daarvan bijstaat, is
onze wc. We hadden toen een lange wc,
maar wie zich onder het poepen toch even
uitstrekte, zag daar mijn trots hangen als kind:
mijn beloningssysteem!
Zoveel keer therapie betekende een werkelijk
prachtig grote nieuwe knuffel genaamd Piep
de Muis, zie de foto. Dat is me altijd van harte
bijgebleven, zoals ik die met mijn vele
eigen inspanningen echt verdiend had! Het
ontroerde me toen en dat doet het ergens nog.
Later aangevuld met kleine Piep de Muis, een
kleinere identieke versie.

Foto’s van mijn therapieën waren er in die tijd
weinig. Dat vind ik jammer, maar toch stuitte ik
recentelijk, tot mijn grote vreugde, op mijn gelijkenis.
Sophia, een klein meisje van vier dat momenteel
dezelfde therapieën doet, waarbij ze gefilmd wordt,
biedt me werkelijk alle troost en sterkt mij bijzonder.
Ik support haar moeder en zijzelf in hun
dagelijkse strijd en vind het een genot de herkenning
te ervaren, zoals ook zij, net als ik, aan cerebrale parese
lijdt, met een eeuwige glimlach keihard knokkend voor
beterschap met veel herkenbaar doorzettingsvermogen!

Dat deed me realiseren, in het kader van
mijn Italiaanse pruttelpotje:
“Remi, don’t be stupid, please”…

…Dat ik uit wil gaan van het blijvend blijven lopen met
rollator, zoals Sophia dat op dit moment ook doet.
Dat ik dat met de sjans die ik eerder had,
en alle andere ervaringen, geen ramp zou vinden!

Dit alles en zoveel meer maakt tot volledige
zelfacceptatie, ook in deze hernieuwde
omstandigheden van de afgelopen jaren.
Ik ga mijn uiterste best doen om het onderste
uit de kan te halen, maar zal met deze zienswijze
sowieso worden beloond met het angstvrij kunnen
lopen met rollator.

Laatst kwam ik een filmpje tegen van
Sir Anthony Hopkins van onder meer
de topfilm The Silence of the Lambs.
Dat viel me op, omdat hij zo bijzonder
krachtig tegen me sprak. Hij zei:

“Whatever you want to do
Believe it, believe it, believe it
Even if you don’t believe
Play the game of belief
Act as if you believe
That is power
That is sheer power
And it will happen
Believe you me
From an old fool like me
It’s worked in my life
It will work in yours
So never give up
Believe, believe, believe!”

Dat deed me iets.
Ik heb het opgeslagen, alsof het
voor mij bedoeld was, in tijden
van mijn zeer moeilijke traject.

Gesterkt voel ik mij niet langer
door mijn oorspronkelijke doel,
dat bij iedereen in mijn team bekend is.

Gesterkt voel ik mij
door mijn beste vriendin van destijds,
door vechters als de kleine Sophia,
door mensen die open minded zijn,
zoals mijn dagelijkse groeters
en het meisje waarmee ik sjans had…

Nee, ik zou blijvend blijven lopen
met rollator, als me dat steun biedt…

Geen probleem vinden.

Dat heet acceptatie.

Zo is de troostprijs mijn hoofdprijs
geworden! En zoals Sir Anthony
Hopkins dat zo mooi bekroont:

“That is power.
That is sheer power.

Believe, believe, believe!”

Opgedragen aan mijn beste vriendin
van destijds. Zij zou me vol trots
koninklijk onderscheiden hebben.