Vol bewondering

Enkele dagen geleden zag ik een speciale uitzending terug van het programma Op1,
van 14 juni dit jaar. Wat meteen al uitzonderlijk was, was dat deze uitzending geheel plaatsvond in het Prinses Máxima Centrum, waar kinderen met kanker behandeld worden.
Dit ter ere van hun vijfjarig bestaan.
Het ontroerde me, alle minuten lang.
Wat goed dat ze hier extra aandacht aan schenken!
Ouders, naasten, artsen, de directeur van het centrum en
de patiënten zelf komen aan bod.
Midden in hun strijd en erna,
met sprekende beelden van hen die telkens leiden tot respect, meevoeling en stilte in de ruimte,
in het bijzijn van hen die zich, zichtbaar aanwezig, dagelijks hard maken voor hun gezondheid,
waarbij hun medisch wit geen afbreuk doet aan hun menselijkheid, die van hun gezichten af te lezen is. Zoals er ook buiten de uitzending geen grenslijn is en familie en patiënten, ieder met de beste bedoelingen, met hen samenwerken voor het bestrijden van de kanker en het hele traject van vallen en opstaan rondom, in de tergende onzekerheid zonder perspectief, waarbij je niet weet of het goed komt.
Deze mensen leven met de dag.
Naast hun lot is dat hun blijvende kracht.
Een kracht waar je veel moed voor nodig hebt,
niet eenmaal, maar elke dag bij elke strijd opnieuw.
Het kan elke dag misgaan en altijd terugkomen, zoals een vader aan bod komt
en zegt dat elke verjaardag, vakantie, Pasen, Sinterklaas en Kerst
gevierd worden alsof het de laatste is. Meermaals.
Genieten van nu, met een tikkende tijdbom.
Dat zegt hij, in de wetenschap dat zijn zoontje, meermaals in beeld,
een vrolijk mannetje met een opvallende bos rode krullen,
er inmiddels niet meer is.
En toch staat hij daar als vader, waarbij hij dapper vertelt
dat hij zich ook nu nog inzet om een bedrag op te halen
voor het centrum, door elke dag tien kilometer hard te lopen.
Hoe hij slechts heel even gebruikmaakt van de aandacht die hij krijgt,
terwijl zijn eigen strijd al gestreden is, door subtiel te benoemen
waar mensen naartoe moeten, zouden ze hem willen steunen.
Ten behoeve van anderen. Dat raakte me zo, dat ik moest huilen.

Ik merk dat ik het liefst de hele uitzending beschrijf.
Dat kan de uitzending beter uitbeelden dan ik,
zoals het voor jou zeer de moeite zou zijn het terug te kijken.

Er was nog een moment in het bijzonder.
Een meisje komt aan bod, ze is al wat ouder, boven de zestien,
de leeftijd waarop zij haar diagnose kreeg en is daar aanwezig.
Aanvankelijk houdt ze zich voortdurend sterk als ze meermaals gecomplimenteerd wordt, benoemend hoe sterk het is. Dat doet ze zelf af met:
“Sterk? Ik weet niet of het sterk is,” alsof dat waar je geen keus in hebt,
het noodgedwongene, niet sterk zou zijn.
Zij was ook degene die verklaarde naar aanleiding van een vraag over
ooit gedacht te stoppen met het traject:
“Stoppen komt niet in je op, want je weet dat het dan klaar is”

Later komt zij opnieuw aan bod, over het leven na het traject.
Hoe sterk ze zich ook hield, brak ze en was in tranen.
Ik was dat ook.

Ze had gedacht dat kanker als de beer op haar weg was,
en als je die weg zou nemen, het leven door zou gaan.
Ze vertelde dat haar vriendinnen al veel verder in het leven waren,
en zij een achterstand had opgelopen in alles wat het normale leven te bieden heeft.
De normale dingen die horen bij iemand van haar leeftijd.
Dat was het moment dat ze uiteindelijk moest huilen.

Einde traject betekent niet dat alles weer normaal is,
al denkt iedereen van wel.
Ze had het moeilijk, zo bleek, ook in haar dagelijks leven.

Diep respect heb ik voor haar en ik vond in dit moment
de herkenning die ik niet wist dat ik nodig had.
Het heeft me gesterkt, zoals dit ook voor mij geldt.
Zo fijn en dapper dat iemand het een keer uitspreekt!

Ik was zeer onder de indruk,
van alles en iedereen in de gehele uitzending.
Werkelijk vol bewondering.

Hierbij de link naar de uitzending:
https://www.npostart.nl/POMS_MAX_20066412