Ossenrood

Ik heb inmiddels een ossenrode voordeur, glanzend en wel.
…Dan heb ik het in elk geval ergens staan, mocht je me zoeken
en ik je zal zeggen dat je bij de donkergroene deur moet zijn.
Het is net als met roodharigen:
je accepteert dat ze er zijn, maar liefhebben zul je ze nooit.

Nu bijna een jaar loop ik met een geheim rond.
Een echt geheim is het natuurlijk niet,
en toch praat ik er met niemand over.
Hoe dat is?
Dat is heerlijk!

Over twee maanden begint mijn intensieve behandeling.
Daarna zal ik weer zonder hulp kunnen lopen.
Dat heeft meneer de directeur zelf tegen mij gezegd.

Damn, it better be good.

Al een heel jaar ben je bezig, alles staat in het teken van.
Afspraak hier, afspraak daar.

Toch fijn dat je er dan niet ook nog eens
over hoeft te praten. Wees lief en onthoud:

De donkergroene deur.

Dank.