Vooraf geschreven, 27 september 2022
Mijn vriend vraagt me
of ik nog eens ergens koffie wil drinken.
Als je eenmaal stil bent gevallen,
zoals dat voor je sociale leven geldt,
is er een licht terugkerende
weerzin die ontstaat.
Ik groet de weerzin,
bestrijd haar actief door
“Dagje Nijmegen?
Weet je nog dat je toen zei
‘Je gaat niet alleen,
we gaan samen’?”
te typen,
vooral meteen, niet nadenken,
gevolgd door de verzendknop.
Mijn vriend is meteen blij,
aan zijn
“Gezellig, hoor. Is goed”
te merken.
Aanstaande zondag
zitten wij lekker warm
bij de Dekker van de Vegt,
in de Marikenstraat.
Dan koop ik gelijk
de dichtbundel Kalfsvlies
van Marieke Lucas Rijneveld,
terwijl ik met een
smeuïg stuk worteltaart
in mijn mond
heimelijk wegzwijmel
bij zijn foto.
Eenmaal de stap gezet,
is het toch altijd weer
fijn vrienden te zijn.
Achteraf geschreven, 5 oktober 2022
Zijn sluike blonde lokken,
ze verschenen en vielen over de tafel,
naast de verse worteltaart en de hete cappuccino,
zoals ik al zijn boeken tevreden met mijn handen omklemde
en hij plots naast me zat,
met Frank Boeijen voor me die al geluid checkend
een gebed over ons, mijn vriend en ik uitsprak,
maar dat boeide me niet,
zoals ik je verhalen al kende
en toch in spanning wachtte
tot mijn thuiskomst,
waarbij ik me opnieuw
zou herkennen in het verlies,
het verlies van mijn vader,
niet langer aanwezig
aan onze keukentafel.
Ik rekende af, 92,50 was het,
kocht je hele oeuvre,
waarna je me in stilte bedankte.
In gedachten zei ik “Het is niets”.
Hoewel Frank voor tweehonderd man
later een concert zou geven
bij de Dekker v.d. Vegt,
was ik blij toen ik thuis was
met je boek op schoot
en had slechts nog oog voor jou,
Marieke Lucas Rijneveld.
