Goud toevertrouwd

Ik mediteer de laatste tijd veel,
zoals ik het tot voorkort nog presteerde dat enkele maanden niet te doen.
Er kwam een teken in de nacht, mij welbekend, en dan begin je weer,
zoals het gelukkig net als zwemmen is, en fietsen, en neuspeuteren.
Je pikt zo de draad weer op, zonder enig verlies, enkel groei.
Van die groei is met name sprake als je gelukkig bent,
terwijl je al maanden je huis niet meer uitkomt.
Dan is de Boeddha voor eens vrijgevig en schreeuwt protesterend in je binnenste:
“Vooruit, ja, toe maar, ziet dat maar weer als persoonlijke ontwikkeling!”
En zoals binnen het boeddhisme, en daarbuiten, want dat zeggen ze er niet bij, hè…
Zoals iedereen een Boeddha is, zo zit je voor je brandende kachel,
terwijl de hele wereld van het gas af is, maar jij niet,
en je kat die daar dan maar wat graag van profiteert, zo lui als ze
op mijn binnenrollator ligt, haar eigenste plateau in de hoogte,
zo wordt ze hoog gestookt, zij die zich nog eens omdraait.
Aanhankelijk is ze, en lief.
Ze doet me aan een jonge vrouw denken,
zoals ik enkele dagen geleden eenmalig naar buiten trad
en dacht: zo zien ze er dus ook alweer uit…
Het knappe exemplaar liep naar boven,
de lucht tussen de traptreden,
ze bekeek mij van begin tot eind,
beiden bleven we niet anoniem.
Misschien zit zij wel in mijn groep, bedacht ik me,
al zitten we er daar niet voor,
maar toch, we gaan het spoedig zien!

De titel, je kunt hem op twee manieren lezen.
Goud, zoals ik de afgelopen jaren niets anders dan persoonlijks heb gedeeld.
Mijn stukken zijn ervoor gemaakt persoonlijk te zijn.
In de meeste gevallen had ik daar vrede mee,
en ook pas nog kreeg ik het compliment van een groep,
om er vooral mee door te gaan.
Net wat ik niet wilde horen! Want…
Er staat ook nog iets anders.
Als je het snel leest, staat er:

Gauw toevertrouwd.

Zoals het delen van persoonlijke dingen de fundering betreft van mijn website,
zo heb ik er vaker onvrede mee dingen zomaar te delen.
Niet zozeer het persoonlijke, als wel het medium.
Online is en blijft online. Papier is een heel ander verhaal.
Dan kan alles. Werkelijk alles.
Zo deelde ik dit jaar Regen en zonneschijn,
aanvankelijk een privéstuk, en achteraf had ik spijt.
Sommige dingen begrijp je slechts als je naast me hebt gestaan.
Desalniettemin schrijf ik nog altijd graag,
en bovenal: niet alles is zomaar te veranderen.
Dat is niet erg, want anders was ik nu meteen overgestapt.
Dat is in dit geval niet iets goeds om te doen.

Gevangen in mijn eigen constructie, non de jus.
Gelukkig is het diezelfde Boeddha die me met kat en kachel
en verlangens naar nieuw vrouwelijk schoon,
weer met beide voeten op de grond zet;
en kun je met meditatie de mooiste bergen beklimmen,
zonder ook maar ergens heen te gaan.