De lichtinval

Bijzondere bekenden in hun eigen kracht.

We kenden elkaar, maar zagen elkaar nooit; toch zou er sprake zijn geweest van herkenning, mochten we elkaar tegenkomen, mijn twee hieronder beschreven bekenden.

Via mijn hoofdtelefoon was ik muziek aan het luisteren, toen hij de woonkamer betrad.
Hij sprak me aan en vroeg wat ik op dat moment luisterde.
“Elvis”, antwoordde ik naar waarheid. Dat leek hem te bevallen, toen hij vroeg wat mijn favoriete nummer van hem was. “Suspicious Minds,” zei ik na een korte pauze, waarna hij in zijn hoofd afdwaalde en uiteindelijk geëmotioneerd zei:
“Dat was ook het favoriete nummer van mijn vrouw”.
Hij vroeg me of ik het kon afspelen, zodat hij het ook kon horen.
Ik liet Suspicious Minds over de boxen gaan,
waarna hij me vroeg of de muziek nog harder kon, totdat Elvis de hele woonkamer vulde.
Minutenlang sloot hij zijn ogen, waarbij ik zag dat het niet slechts een negatieve herinnering was die zich aan hem voltrok. In gedachten zag hij zichzelf opnieuw dansen met zijn vrouw, zich onderdompelend in zijn verdriet als ook de, voor mij zichtbaar, nog altijd levendige herinnering, de ontroerend mooie scène die hij nu nog slechts in zijn eentje beleefde en waar ik op mijn manier deel van uit mocht maken.
Na afloop was hij aangedaan en bedankte hij mij, ondanks zijn terechte verdriet had dit hem goed gedaan, zo meen ik me te herinneren dat hij zei.
Ik bedankte hem, wenste hem heel veel sterkte toe.
Zo is dit moment al vijf jaar lang niet uit mijn gedachten verdwenen;
het was een droevig, maar ook een mooi moment dat me echt geraakt heeft.

Hoe bijzonder sterk iemand kan zijn.
Dat zou ook blijken uit het volgende moment, dat kort daarop plaatsvond.

Ze zat naast me op de andere bank met haar krukken naast zich, terwijl ze me toevertrouwde:
“Het leven is niet leuk meer, Remi”
Ik herinner me de alleszeggende blik in haar ogen, zoals ze uitzichtloos voor zich uitkeek,
terwijl ze steunde op één kruk en haar uitspraak ontdaan was van enig vorm van overdrijven.
“Nee?”, herinner ik me dat ik aangedaan na een veelzeggende stilte zei.
Hoe het gesprek vervolgens verliep, dat weet ik niet meer precies,
maar het raakte me diep, zoals ik in die minuten dat wij met elkaar praatten,
bijzonder veel bewondering voor haar kreeg, resulterend in een blijvend respect en sympathie.

Twee krachtige personen die mij sindsdien inspiratie bieden en niet uit mijn gedachten zijn verdwenen.