Ik loop

De kans van mijn leven, verkeken,
overschaduwd door de kanker van mijn moeder.
Zie ik dat zo? Niet volledig, maar in elk geval deels.
Alle voorbereidende gesprekken gaan volledig,
maar dan ook volledig over wat jouw wensen zijn.
Je wordt als het ware lekker gemaakt, klaargestoomd
door middel van jouw diepste verlangens, in mijn geval
die van het weer normaal willen lopen zonder hulpmiddelen,
het weer, zoals in 2016, zelfstandig met de bus naar Nijmegen
gaan en daar rondlopen, alleen, die later een grote rol spelen
in jouw proces. Namelijk: jouw intrinsieke motivatie. Iets wat
veelvuldig door hen herhaald wordt, ook op je allerdiepste punt.
(“Kom op, Remi, je kunt het!
Weet waar je het voor doet!”)
Dat klinkt nu positief, maar zodra het echt niet meer
gaat, krijg je gaandeweg spijt dat je de wens ooit hebt
gecreëerd, laat staan: met hen gedeeld.
Het zorgt namelijk, dat je niet terug kan.
Je zit dan al zover in je proces, dat je onmogelijk
zonder de winst naar huis wilt gaan, zoals het je alles
gekost heeft.
Alles heeft meer dan een jaar moeten wijken,
voor dit belangrijk proces. Ik kon aan niets deelnemen,
moest altijd melden: het proces gaat voor; het alles van me vergde.
En het ging supergoed. Ik ging met stappen vooruit.
Tot de diagnose van mijn moeder bekend werd,
en dat een behoorlijke verzwaring vormde in mijn
hele traject.
Begrijp me niet verkeerd: het traject zelf is al topzwaar.
Namelijk: naar draagkracht. Dus zover je het aankan,
en daar bewust overheen.
Anders zou er geen sprake zijn van groei.
Voor exposure, de blootstelling aan angst, moet je
namelijk heel bewust over al jouw grenzen heen.
Alleen dan kan er iets van verbetering ontstaan.

Een dergelijke diagnose, daar kies je niet voor,
zoals dat iedereen kan overkomen. En mijn moeder
zou natuurlijk de laatste zijn, als ze daar een stem in had,
om tussen mijn plannen te gaan zitten.
Ik vind het alleen bijzonder jammer dat het sindsdien
merkbaar achteruit ging in mijn proces.
En ja, het klopt. Het traject heeft langer geduurd,
dan puur rond mijn moeders diagnose.
Maar als je het relatief bekijkt, viel dat nog altijd
nauw samen, zoals het plaatsvond binnen diezelfde
periode, waarin je volop te dealen hebt met hoe de situatie is,
en dat tot op heden, tot op nu.
Omdat ik naast mijn moeder woon, kreeg ik namelijk alles mee.
Dat had ik niet willen missen, dat zeg ik ook telkens.
Ik wilde er voor haar zijn.
Maar natuurlijk vraag ik mij, ik heb het traject 25 januari
eigenhandig beeïndigd, met pijn in mijn hart, af hoe
het zou zijn gegaan als die harde diagnose zich niet
bij haar had voltrokken.

Meer dan een jaar heb ik ergens in gezeten.
En de conclusie was dat ik niet goed tegen de
spanning van de exposure, de blootstelling aan angst,
kon.
De vraag is alleen of je dat in dit geval objectief
kunt beoordelen, na alles wat er zich bij ons heeft
afgespeeld, en nog.
Zoveel extra spanning. Terwijl je eigenlijk rustig,
vredig moet leven, in combinatie met zo’n heftig traject.

Ik sta drie keer per nacht op.
Dat maakt dat ik mijn dromen achteraf goed voor de
geest kan halen. En laatst, droomde ik dat ik weer
normaal kon lopen. Ik probeerde het, en het ging.
Er viel in de droom een hele last van mijn schouders.
Dit is niet het eindstation, zoals het slechts betekent
dat deze behandeling voor mij niet ideaal is,
dat niets af doet aan mijn capaciteiten,
het misschien wél mogelijk is, maar dan op
een andere manier. Ik mankeer namelijk niets aan
mijn spieren. Dat onderschrijft elke arts, elke therapeut.

Nu het mooier weer is en ik naast mijn rollator
in mijn tuin zit, komt wel de teleurstelling boven.
Dat is het wrange aan die leukste gesprekken,
waarin al je wensen worden aangestipt en onderstreept,
met een hoop geglimlach van weerszijden.
Komt het vervolgens niet uit, zit ik gedesillusioneerd
in mezelf, te staren naar mijn hulpmiddelen,
die er nog altijd zijn, maar dan in de wetenschap
dat ik het niet gehaald heb.
En natuurlijk, het klopt: ik heb het in elk geval
onderzocht, ondervonden, er werkelijk alles aan gedaan.
Maar de appel blijft zuur.
Graag had ik rond deze tijd in Nijmegen willen lopen.
Geheel onafhankelijk. Ik ben nu namelijk nooit alleen.
Of in elk geval, gehoopt verder te zijn, in een werkbare
situatie die me iets van perspectief had geboden,
dan waar ik nu ben blijven hangen.

Heb ik er dan helemaal niets van geleerd?
Jawel. Mijn omgang met angst is met aanzienlijke sprongen
verbeterd.
Ik laat me er niet meer door leiden, ga het vrijwel altijd aan.
Mogelijk, heel flauw gezegd, maakt dat het ergens
ook moeilijker. Het was mooi geweest dit te combineren
met de grotere stappen richting mijn wens, die uit zijn gebleven:

Het weer, zoals eind 2016 voor het laatst,
zelfstandig lopen zonder hulpmiddelen,
en de onafhankelijkheid;
daarmee het levensgeluk, dat daarbij hoort.