Imaginatie

Ik volg al vrij lang de jonge
talentvolle zangeres Emma Kok,
nadat ze mij en verpleegkundige
Maartje wegblies met haar versie
van Voilà, onder begeleiding van
André Rieu en zijn orkest,
zoals de krappe ziekenhuiskamer
vorig jaar heel even een concertzaal
was geworden en we zichtbaar
geraakt werden…
Wat je ziet via haar socials,
is dat Emma overal heen gaat
wereldwijd, de mooiste jurken
te dragen krijgt, terwijl ze de
sterren van de hemel zingt,
en ik vind het erg leuk om
haar te volgen, zoals ik
regelmatig iets van haar like.
Ze laat daarnaast ook een
andere kant zien.
Dat is wanneer mijn like en
comment zeker niet ontbreken,
voor wat ze waard zijn.
Emma heeft namelijk iets,
een aandoening, waardoor ze
niet normaal kan eten, maar
gevoed wordt door sondevoeding.
Eens in de zoveel tijd moet
de aansluiting vervangen worden
die zich in haar buik bevindt.
Ze plaatst dan een foto, waarop ze
op een behandeltafel ligt, erg veel
pijn heeft en zegt dat dit nooit zal
wennen.
Ooit heb ik haar iets gestuurd,
omdat ik me dat als geen ander
kon voorstellen en met haar
meeleefde.
Sommige dingen zijn en blijven
niet leuk, zo zegt ze zelf.
Ze heeft er erg veel moeite mee.
Minutenlang bleef ik destijds
naar haar foto staren,
en vroeg me af wat ze op
dat moment dacht.
Gevraagd heb ik het haar niet,
maar ik weet bijna zeker dat Emma
op dat moment aan imaginatie doet.

Misschien maakt ze voor de spiegel
gekke selfies met haar liefste vriendinnen
die dezelfde aandoening hebben,
gaat ze vol in draf op het dure paard
van haar dushi Britt Dekker,
eet ze wel tien ijsjes boordevol suiker
in wel tien verschillende smaken,
haar lievelings weet ze nog niet,
nog vóór ze smelten in haar hand…
Alles om even niet op die
behandeltafel te liggen,
en op die manier haar pijn te
verdragen en te verlichten.
Dat kan allemaal,
met imaginatie.

Bijzonder knap van Emma,
hoe ze dat toch maar allemaal doet!

Ik gebruik imaginatie op een
iets andere manier.
Door de jaren heen heb ik
de mooiste mensen ontmoet.
Ik was toen zelf wel anders,
onder invloed van angst en trauma.
En het helpt gewoon, me ze voor te stellen,
alsof ze bij mij zijn, waarbij ik ze bijvoorbeeld
om goedkeuring vraag,
maar vooral, helpt het me voor te stellen,
of ik bij ze terug zou kunnen komen,
zoals ik inmiddels volwaardig
geworden ben, zonder trauma.
Het is zo makkelijk ze te laten
sterven in mijn schoot, maar ik heb
nog altijd steun aan ze,
en er zelfs naar gehandeld.
Ik heb behoorlijk wat lef getoond,
dat nog altijd, en de mensen
die ik tot nu toe gevraagd heb,
heb ik weer terug!
Terug in mijn leven,
ogenschijnlijk voor hen geen
verandering, ondanks de verstreken tijd,
maar die is er wel!
Leven zonder trauma is een godsgeschenk,
ik heb getwijfeld dit bloot te geven, maar
besloten dat toch te doen, namelijk:
ik heb eigenhandig zonder enige hulp
een gegeneraliseerde angststoornis
overwonnen, waarbij je werkelijk voor
alles angst hebt en niet normaal kunt
functioneren.
Dat is later vastgesteld,
toen ik het zelf al had overwonnen.
Geen sociale angst meer hebben,
volwaardig zijn tegenover iemand
die je voorheen zo de moeite waard
hebt gevonden, is een ultieme belevenis,
kan ik je vertellen.
De vernieuwing die ons contact nodig had!
Je zou ze bijna gaan bellen,
zoals we dat voorheen deden, urenlang,
al begrijp ik ook dat dat bij toen hoorde.
Ik zou er alleen maar plezier in hebben!
Mijn onzekerheid heeft namelijk voorheen
een cruciale rol gespeeld, bij alles,
is ook verwoestend geweest.
En dat het nu weg is, is voelbaar, merkbaar,
ik zou zeggen voor ons allebei!
Vooral is het leuk te bemerken na
mijn getoonde lef,
dat iemand jou net zo hard terug wil,
goede herinneringen koestert aan onze band,
ondanks destijds mijn angst,
onzekerheid en trauma.
Dat voelt als een warme deken.
Dus het is zeker helpend,
me ze voor te stellen,
alsof ze de beste steunpilaren ooit zijn
geweest.
Dat kost me overigens geen moeite,
want dat was ook zo!
Je blaast denkbeeldig slechts
wat stof van ze af…
maar wel waarheidsgetrouw, altijd.
Ik kan je zeggen dat ik zeker weet
dat die alles van mij van nu
zouden hebben begrepen en
meer dan trots op me
zouden zijn geweest!
Dat geeft me dan weer de moed,
er selectief een paar uit te pikken,
voor terug in mijn leven.
Met veel succes!

Dus als je binnenkort weer
saai mediteert en zogenaamd
de goede boeddhist uithangt,
in werkelijkheid je tijd uit zit
te zitten, terwijl je dwangmatig
op de klok kijkt,
zou je slechts even aan
imaginatie kunnen doen.
Stel je een cruciale situatie voor,
en gun jezelf middels imaginatie
het antwoord dat jou via iemand anders
zo tot steun is! Een aanblik kan al genoeg zijn.
Ik beloof je dat je je als
herboren zult voelen,
middels zowel liefde als zelfliefde,
vergeving, vriendschap en zoveel meer,
de dingen die spelen in een leven.
Probeer het gewoon eens,
het zal je slechts verrijken.

Een paar jaar geleden
had ik last van lucide dromen
met altijd dezelfde persoon,
die me altijd het gevoel gaven dat ik
op dat moment iets verloor, zoals
ze echt duidelijk een
boodschap bevatten.
Zo is het begonnen.
Ik stond mezelf op een moment
toe die persoon onder ogen te komen en
het tot een goed einde te laten brengen.
De droom verscheen sindsdien
nog een laatste keer,
en de persoon in die droom was
op dat moment wel zo
liefdevol, mijn antwoord was bijzonder
goed ontvangen.

Een tijdje verscheen ze nog,
maar slechts om mij en
mijn leven te omarmen, me
daadwerkelijk tot steun te zijn.
De mooiste levendige dromen,
adembenemend waren ze.
Spijtig dat ik ze niet meer zie.
Ik zal haar eens bekijken,
wat liefdevolle aandacht
schenken via imaginatie,
misschien dat ze dan
weer verschijnt.

Ondertussen ligt de arme Emma
nog altijd dapper op de behandeltafel.
Emma, je mag er wel af komen, hoor.
Je hebt het weer heel goed gedaan!
Ik bewonder je. Alle respect voor jou.
Zing maar weer het mooiste lied,
en ontroer mij (en mijn verpleegkundigen…)

Speciale dank aan Emma Kok en Maartje,
voor het lachend verlichten van mijn dagen.