Mijn nieuw begin

Foto: Schrijver Lucas Rijneveld.

Er zijn niet veel deuren geweest
in mijn leven, en als, dan bleven
ze voor mij gesloten.
Zo beschreef ik in
Inclusief onderwijs in Finland,
dat ik een jaar lang gedroomd
heb van het openen van een
zware, grote schooldeur die
zich daar, in de winterkou,
had bevonden.
Ik benoem daar niet wat er
daarna gebeurde, zoals je
kunt stellen dat ik slechts
even door de kier die
ontstond, naar binnen heb
gekeken, om zo het
vertrouwen te behouden
dat me toen, middels die
dromen, van dienst is
geweest.
In Ichraf Selmi beschrijf
ik een toegangspoort,
naar vruchten van
een rijke, voor velen nog
onbekende wereld.
Prachtig vond ik het,
door iemand anders
door die poort te worden
geleid en me te verdiepen
in zijn of haar cultuur,
community en religie.
Dat had me troost
geboden voor elke andere
deur die tot nog toe voor
mij gesloten was gebleven,
en deed me realiseren dat
sommige grenzen
daadwerkelijk vervagen,
zodra je liefdevol wordt
omarmd en verwelkomd
in de adembenemend
mooie wereld van de
ander.
Dat toonde mij, liet mij
voelen, dat je nog altijd
dat menselijk aspect bezit,
waardoor iemand jou mag
en accepteert, om wie
je bent, en dat niet afhangt
van het aantal mogelijkheden
dat jij wel of niet bij je draagt;
jij bent namelijk zelf die
ultieme mogelijkheid, iets wat
daadwerkelijk voelbaar was,
toen sympathieke anderen
mij in hun hart omsloten.

Verder zijn er niet veel
deuren geweest.
De deur om dat te
accepteren, is weliswaar
ook een deur, vaak door
mij geopend en
even zo vaak door mij
bewandeld.

Dromen die ik bezat,
geraakten op de achtergrond.
Leven in het hier en nu
werd het grootste goed.
Al is het nooit zo geweest,
dat ik zonder dromen heb
gezeten, zoals ook ik die
bezit. Hoe onwerkelijk ze ook
geworden waren.
Die dromen hielden mij,
net als ieder ander, overeind.
Dat ze niet langer te realiseren
waren, heeft geen afbreuk
aan ze gedaan. Dat is namelijk
precies de geheimzinnige
kracht die dromen met zich
mee dragen; zelfs al veranderen
je omstandigheden dusdanig;
sommige wensen zullen voor
eeuwig blijven bestaan.
Dromen die niet langer te
verwezenlijken zijn,
en dat misschien zelfs wel
nooit geweest zijn,
draag je bij je, zoals ze
enkel en alleen van jou
zijn en niemand ze je af
kan nemen en zij
een goed gevoel met zich
mee dragen.
De dromen die wel een
deur bezitten, een deur die
daadwerkelijk voor je open
zal gaan, zodra de tijd daar
rijp voor is, blijven bij je
opkomen, zoals er hele
perioden kunnen verstrijken
en zij tot leven komen,
actief zullen branden in je
binnenste als het grote
moment daar is, om gehoor
te geven aan dat wat jou al
die jaren zo gesterkt heeft.

Had je me dit eerder laten
lezen, had ik je niet geloofd,
zoals het in het geval
van mijn leven, vooral vrij
onwerkelijk klinkt
dat een nieuwe deur,
een nieuwe mogelijkheid
zich aan mij voor zou doen.
Mijn leven bestond de
afgelopen vele jaren
vooral uit accepteren dat
wat wel en niet is,
en allesbehalve uit het
aanboren van een nieuwe
mogelijkheid, laat staan
die van mijn grootste droom.

In Inclusief onderwijs in
Finland, een stuk dat zich af
heeft gespeeld in 2013,
het jaar waarin ik
noodgedwongen moest
stoppen met school,
een gebeurtenis zo ingrijpend
dat ik er een jaar over gedaan
heb dat enigszins een plek te
geven, zonder elke nacht te
worden wakker geschud
door de harde realiteit dat
vele deuren vanaf dan toe
voor mij gesloten zouden blijven…
bevond ik mij in de Finse winterkou,
guur en donker als het was,
onderweg naar één van de
grote schooldeuren, werkelijk
kolossaal in omvang, van
een school die inclusief was,
onderdak bood aan leerlingen
met én zonder beperkingen.
Mijn vriendin Sara had
in de deuropening gestaan,
en achter haar brandde het
licht; het licht der mogelijkheden.
En altijd, altijd als ik eindelijk tot
dusver gekomen was,
werd ik vóór mijn binnenkomst
wakker, al badend in mijn eigen
zweet, het zweet der schaamte
en ongemak.

Inmiddels zijn we elf hele jaren
verder en behoort dat verhaal,
waarin ik actief mijn doodwens
van destijds op tafel leg, tot de
selectie van mijn verhalen
die nu nog altijd gelezen worden,
waarschijnlijk vanwege
de echtheid van het rauwe randje
van mijn lijden dat ik daar zonder
enige schaamte omschrijf,
waarin je slechts een klein
beetje voelt wat ik gevoeld heb.

Gedoemd zijn tot acceptatie van
je eigen lot, kent wel degelijk
haar schoonheid;
van al het kleine genieten, maakt
je eveneens tot een rijk en
volwaardig mens.

Ik heb me slechts vergist.

De zware schooldeur ging niet
voor me open, ik trad niet binnen,
niet omdat ik de plek, de school
niet waardig was, iets wat ik vaak
gedacht heb.

In 2024 doet zich namelijk tegen
al mijn verwachtingen in, een deur
aan me voor, een toegangspoort
die niet langer te zwaar is om
door mij te worden geopend,
waarvan ik als enige
overhandigd heb gekregen,
de sleutel tot zelfs mijn grootste
droom.

Het serieus nemen van mijn
schrijven is iets wat ik altijd
gewild heb.
Van menig schrijver weet ik
al jaren welk pad hij of zij
gevolgd heeft,
om vervolgens te moeten
accepteren dat dat er
voor mij nooit in zou zitten.

Graag was ik Lucas Rijneveld
(voorheen: Marieke Lucas
Rijneveld) achterna gegaan,
zoals hij een echte, gedegen
schrijfopleiding gevolgd heeft.
Toen was acceptatie met name
moeilijk voor me, het verdriet
dat gepaard ging met dat dat
qua mijn energie en gezondheid
nooit voor mij weggelegd zou zijn…

Schrijven is mijn professie.
Mijn grootste passie, met
de meeste mogelijkheden.

Daarom doet het me zoveel,
dat ik nu na zoveel moeilijke jaren,
gekenmerkt door zowel stilstand
als groei, eindelijk de deur mag
omschrijven, omschrijven en
omarmen, die mij de toegang
zal verschaffen tot hetzelfde
pad als dat Lucas Rijneveld
met succes bewandeld heeft.

Ergens onwennig,
een deur te beschrijven
waarvan ik het bestaan
tot voor kort zou hebben
ontkend.
Maar hij is van mij.
Mijn deur.
Ik heb er hard voor gewerkt.
En hij is werkelijk prachtig.
Ik kan ernaar blijven staren,
staren vol ongeloof,
zoals deze deur zich gewoon
in Nederland bevindt,
niet in de kille winter,
maar in de lente, die tot
mijn grote vreugde
staat voor mijn nieuw begin.

Ik rammel voorzichtig
aan het slot, en duw hem
op een kier.
In de deuropening staat
Lucas, geheel verlicht
door het licht der
mogelijkheden dat nu
sterker brandt dan
dat het ooit in mijn
leven gedaan heeft.
Hij houdt zijn armen
als van nature
hartelijk gespreid om
mij te ontvangen.
“Neem je tijd, Remi.
Ik zal hier op je blijven
wachten, tot het spoedig
jouw moment is en je
eindelijk jouw grote
schrijversdroom
najaagt, zoals ik je
ben voorgegaan,”
kijkt hij me vriendelijk
in mijn gezicht, waarna
ik knik en met een gerust
geluksgevoel mijn deur
weer sluit, om deze slechts
binnenkort weer te openen.

Wordt vervolgd…