Sans Famille

Toen ik nog in mijn vorige buurt woonde,
in het grote gezinshuis, samen met mijn familie,
had ik op slechts enkele meters loopafstand
een vriendin wonen, waar ik graag op bezoek kwam.
Ze was op dat moment 92 jaar oud,
en telkens als ze de deur voor me open deed,
nadat ik had aangebeld en zij mij door haar
raam gezien had, waarna er een glimlach
bij haar verscheen, herinnerde ze me
standaard bij binnenkomst aan het
volgende:
“Jij bent die van Sans Famille.”

Ze was erg belezen,
zoals er alleen al in haar woonkamer
een gigantische boekenkast stond,
en terwijl ze die uitspraak deed,
een uitspraak die ze nooit oversloeg,
wisten we allebei dat het ging om
het boek dat in het Nederlands
Alleen op de wereld heette.

“Dat ben ik! De enige echte,” zei ik dan,
om maar wat te zeggen.
Vervolgens zaten we samen aan het
kleine tafeltje en bood ze me standaard
Ferrero Rocher aan.
Als ik dan vriendelijk bedankte,
drong ze aan, hield ze nog eens
onder mijn neus en zei:
“Voor de lekker,” waarna ik
uiteindelijk zwichtte en we
samen genoten van het uitpakken
van het chocolaatje in het gouden
wikkeltje, dat al gauw in onze
monden verdween, en ze nog eens
vroeg of ik er echt niet nog een wilde,
terwijl ze me glimlachend gadesloeg,
blij met de gast die tegenover haar zat.

We spraken over de dieren die ze zo lief
had, een paar katten en een hondje,
waarvan ze zei: “Die zijn mijn alles,”
en ook spraken we over onze liefde
voor boeken, waarbij me echt opviel
hoe scherp ze nog was…
Daarbij mocht Sans Famille nooit
ontbreken. Ik was de Remi van het boek.

Allebei wonen we inmiddels in een andere buurt,
ons contact verloren gegaan met de tijd.
Recentelijk vond ik het stoffig exemplaar
van Alleen op de wereld terug, dat mijn
ouders mij geschonken hebben, waar
mijn vader me uit voor heeft gelezen
toen ik nog kind was.
Ik blies het stof van de kaft.
En toen moest ik opnieuw aan haar
denken.
Ze koos ervoor het nooit
Alleen op de wereld te noemen,
altijd de originele titel, die toch
vooral Zonder familie betekent.

Voor mij is dit zoveel jaar later
van betekenis, omdat ik voor de keuze
sta mijn leven verder op te bouwen 
zonder mijn familie.
En als ik haar dat dan opnieuw
hoor zeggen, als haar hint in het Frans,
terwijl ze in haar deuropening staat,
precies wetende wat ze tegen me zegt,
dan weet ik dat het haar goedkeuring
wegdraagt,
het pad dat ik bewandelen ga.

Gesteund voel ik me,
door de vriendin van de boeken,
de dieren en de chocolaatjes,
en mijn gedachten gaan naar haar uit.
Dankjewel voor deze hint.
Van harte hoop ik dat het goed met je gaat!