Mijn vulpen

Ongeacht wat opkomt en dat wat vooral doelbewust blijft liggen,
zullen de ongeschreven pagina’s tussentijds niet verkleuren.
Gedragen word je, door de vulpen die even elegant zal blijven
reflecteren, dat wat opkomt en dat wat vooral doelbewust blijft liggen.
Toets voor toets wil het toetsenbord wel, maar kan niet tippen
aan de inkt die immer vloeit.
Hoe levensgroot het project is dat je boek heet, zou je verwachten
dat het snelle tikken daar zich voor zou lenen.
Maar schijn bedriegt; het is de pen, de pen die al eeuwen bijdraagt
aan het beschrijven van menig levensgeschiedenis,
het toetsenbord dat slechts van leegte verbleekt en wegkwijnt,
wegkwijnt in de nacht.

Goed beschouwd heb je maar één middel nodig.
Laat het van harte je vulpen zijn, de A5’jes van je notitieboek 
spoedig gevuld met waarheden, waarheden zoals enkel jij je waarheden kent.
Omarm wederom je handgeschreven schrift,
en laat je in jouw integere zoektocht leiden door
de fascinatie, de fascinatie voor dat wat je na jaren
tegenkomt, dat wat altijd al in jou heeft gezeten
en nu pas zal worden bevestigd.

Geniet van deze innerlijke reis,
waarna je inkt zal bloeden
en je zal concluderen
dat het dat is wat er altijd gestaan heeft,
als ware het nooit weggeweest.

Dat… heet thuiskomen.