Lichtpuntjes

Schrijven op deze site betekent, terwijl ik
echt veel beter kan, dat ik altijd centraal 
sta. Ik kom voor in elk stuk, alsof ik met mezelf 
ingenomen ben, of zoals Sylvia Plath, 
van wie sommigen hetzelfde beweren: 
self-absorbed.
Daar ben ik het overigens niet mee eens…
Ik vind de werken van Sylvia Plath
meer dan prachtig, heb alles van haar
in bezit. Niemand schrijft zoals Sylvia.
Desondanks voelt het alsof ik, middels
deze site, gevangen zit in mijn eigen verhalen
en ergens is dat ook zo, want je wil anderen
vanwege online in bescherming nemen…
Dus is dit een veilige manier om
toch datzelfde verhaal te verkondigen,
met mijn vriendin Sara als enige
uitzondering.
In de stukken over haar, mijn verwoede 
pogingen, leer je haar echt kennen,
zoals ze is.
Daar moest ik dan ook tien grenzen 
voor over…
maar dat maakt dat ik de stukken leuk 
en geslaagd vind. Door eenmalig de
regels te overtreden en verder te reiken,
stond er voor het eerst daadwerkelijk
iemand naast mij, op eenzame hoogte.

Me ervan bewust dat ik de site pas
heb afgekondigd, had ik dat echt even
nodig, en dan niet slechts in mijn hoofd,
maar daadwerkelijk de stappen doorlopend,
om er officieel een einde aan te breien.
Ik meende dat ik het slecht kon combineren,
het schrijven binnen de grenzen die ik hier 
heb gesteld, en het opengooien van precies 
diezelfde deuren, op met zorg uitgekozen
papier, zoals online en papier als media
van elkaar verschillen: online schrijf je
voor de hele wereld, in een gedrukt boek
ben je selectiever.
De inhoud van mijn boek wordt dus
anders dan dat wat ik hier heb laten zien.
Dat blijkt al uit elk inmiddels geschreven
hoofdstuk.
Soms voelde het, alsof ik vastzat in 
een format, dat me leek te beperken
en me weerhield van het met diepgang
vrij schrijven over alles, zoals ik dat
het papier zo toewens.

Recentelijk is echter gebleken, dat ik 
het wel degelijk kan combineren,
boek en website naast elkaar,
in staat zijnde een goede schrijfcursus 
te volgen bij De Lindenberg, die gisteren
met de laatste cursusdag helaas is
afgelopen en vanaf november
wordt vervolgd, en het al zeker is
dat ik daar bij zal zijn,
met sommigen van dezelfde
mensen! Het was zeer waardevol.
Ik heb echt genoten, sparren op
niveau over schrijven met een
uitstekende docente, elkaars
autobiografisch geschreven 
verhalen uitwisselend,
die werkelijk prachtig waren…
Ook ben ik pas in mijn vulpen
geklommen om maar liefst
twaalf Engelstalige persoonlijke
brieven te schrijven, zeer fijn
om te doen, naar mensen die
ook een liefde voor schrijven
koesteren, waarna ik er
evenveel van ze terug heb
ontvangen, unieke pareltjes op
zich, van over de hele wereld.

Ik kan het dus combineren.
Mijn afkondiging is ingehaald
door de realiteit, dat ik dat wel 
degelijk kan, want dat was in
tijden van het bestaan van
deze site, niet pas na het einde.

Gisteren ben ik naar mijn
nieuwe werkplek geweest!
Dit ondanks mijn PEM, mijn
terugval in vermoeidheid en slecht
voelen. En wat ben ik blij dat ik
gegaan ben! Ik was werkelijk ontroerd.
De mensen allemaal zeer de moeite waard!
Ze hebben me al verwelkomd en omarmd.
Daarvoor moet ik wel letterlijk een hoge
drempel over, maar dat is totaal geen punt.
Dat heb ik er wekelijks voor over!
Een prikkeling en tegemoetkoming
van mijn ziel. Het leven is prachtig.

Waar de schrijfcursus is geëindigd,
is dit, deze mooie plek om te zijn,
waar het verder gaat, en voldoet
het aan al mijn wensen.
Iets wat vrij zeldzaam is,
maar niet minder dan de waarheid!
Mijn moeder was er ook bij,
en al even zo aangenaam verrast.
Al mijn geregel vooraf om daar te 
komen het meer dan waard. Het 
betaalt zich meteen dubbel en dwars
terug. Zelfs veel meer dan dat!
Ik heb op basis van dat ene uur
dat ik er gistermiddag was,
meteen al een tafel vol nieuwe
waardevolle vrienden gemaakt!

Als je het niet erg vindt, vond ik 
het fijn te ervaren dat de site even 
geëindigd was, iets wat ik 
daadwerkelijk nodig had.
De site staat onder mij, niet ik 
onder de site.
En daarmee voorzag het einde
in mijn behoeften.
Even de deur dicht,
om hem met zorg en precisie
weer open te doen,
me bewust van wat ik kan:
ik kan het combineren.
Daarvoor moest hij daadwerkelijk
worden gesloten, om dat te ervaren.
Eens in de acht jaar mag dat.
Hopelijk ben je dat met me eens.

Deze site eindigt dus niet,
zoals ik inmiddels meer 
vertrouwen heb in mijn eigen 
kunnen, ingehaald door de realiteit,
die me getoond heeft dat dat zo is.
Als je al acht jaar hetzelfde doet,
dan heb je op den duur aanknopings-
punten nodig, die je laten voelen
dat je meer aankan dan wat je hier
tot nog toe gedaan hebt.

Het diende een hoger plan.
Mijn boek zal anders zijn,
en zal er blijven komen.
Deze site blijft ernaast staan,
hopende dat jij hier nog
enthousiast over bent.
Het smaakt naar meer,
en dat meer gaat er ook komen,
maar dan zonder de sluizen dicht
te gooien, de schepen te
verbranden die daadwerkelijk
waren. Puur omdat ik dit ook
nog altijd waardevol vind,
het per stuk schrijven mooi blijft,
en ik jou nog altijd als mijn online
lezer omarm.

Zowel toekomstig boek als bestaande
website, passend bij mijn mooie toekomst,
die van de nieuwe mensen en de 
waardevolle nieuwe invulling
in mijn week, mijn plek om te zijn.
Het is in Nijmegen, en alleen al
dat maakt me gelukkig, mijn
favoriete stad die bruist en leeft,
waarvan mijn hart sneller gaat
kloppen!
Er zullen soms bestaande 
restricties zijn in wat ik 
hier schrijf, want het blijft online. 
Dat is anders dan dat ik het je 
vertel als had je naast me
gestaan… 
Maar desondanks
hoop ik dat je het mooi zult vinden,
het gevoel zoveel mogelijk 
intact gelaten en waarvan ik hoop 
dat jij het bent die weer met me meegeniet.