Daar zit samen muziek in!

Van de zomer had ik de geweldige eer bij mij thuis samen muziek te maken met Bob, de bijzonder sympathieke man van mijn goede vriendin de lieve Ineke, zoals ik hem kort daarvoor ontmoet heb bij hen thuis, een bijzonder mooi cadeau voor mijn 33e verjaardag, samen muziek te maken. Het zou de eerste keer sinds jaren zijn dat ik voor een ander piano zou spelen, na eerder bekend te zijn, toen der tijd, met plankenkoorts. Die had ik duidelijk overwonnen, ik moest het alleen nog, via deze vriendelijke weg, ondervinden. Bob bespeelde zijn mondharmonica, terwijl we samen Can’t help falling in love speelden en dit vastgelegd werd door mijn moeder op geluid en beeld. Het was een memorabele dag, om nooit te vergeten. Achteraf bekeek ik de filmopnames en was bijzonder onder de indruk van die ene opname, die tevens onze allereerste was. Ik sneed hem uit de langere film, en bekijk hem sindsdien nog elke dag. Echt iets om vrolijk van te worden! Samen stromen, ook als je zelf tijdelijk niet meer stroomt. Het bekijken en luisteren heeft dan een liftend effect. 
En daar bleef het niet bij: de dag dat Ineke en Bob kwamen, werd ik uitgenodigd voor een concert, Bob zou optreden met zijn band, dat plaats zou vinden bij Hotel de Wereld in Wageningen. Ik weet nog goed dat hij zei ‘Wel oordopjes meenemen!’
Dat heb ik kort daarna namelijk serieus opgevat! Hahaha.
Vanuit mijn angststoornis kon ik even niet overzien wat zou gaan gebeuren. Ik kreeg onbewust een heel Lowlands-idee (en dat in Wageningen!), waardoor de spanning onwillekeurig bij mij opliep.
Juist daarom ben ik heel blij dat ik, samen met mijn goedlachse vader, wél gegaan ben!
Het was een geweldige zomeravond, die ik nooit had willen missen!
Samen met Ineke zaten wij aan een tafeltje, terwijl we uitkeken op de open caravan waar volop muziek uit kwam, aangenaam aanwezig, maar nét geen Lowlands. Haha!
Ik werd hartelijk omhelsd door mensen die allemaal Ineke en Bob kenden, iets waar ik erg van genoot. Ik bestelde een exclusief gerecht dat recht deed aan de vier sterren die dit restaurant draagt, je leeft maar één keer, de bediening was op mij gericht en top, en liet het me na een fotootje van het prachtig opgemaakte bord, van harte smaken.
Een avond, geheel zonder spanning en zonder angst, om zelfs nu nog van na te genieten!
De bandleden, inclusief Bob, kwamen later allemaal aan ons tafeltje zitten, iets wat ook bijzonder gezellig was, leuk om hen te complimenteren omwille van de goede muziek.
‘Ja? Vind je het wat? Gelukkig!’ zei één van hen met pretoogjes tegen me.
Er werd gelachen en de sfeer zat er goed in.
Op het laatst zaten we aan een tafeltje, na te zijn verkast van een andere plek, vlak voor het podium, en hoe leuk het was dat ik Bob aankeek, terwijl hij al performend richting mij liep en mij met een veelzeggende knipoog dezelfde herkenning gaf. Ik had toen de neiging om als een superfan zo luid mogelijk te roepen: ‘Ja, zien jullie het! Wij kennen elkaar!’
Het was geslaagd, ook bijzonder fijn met mijn vader, zoals we samen een geweldig avondje uit beleefden. Als ik toegegeven had aan mijn angst, was dit allemaal aan mij voorbij gegaan.
Dat heb ik niet gedaan, en de beelden liegen er niet om! Het luide, muzikale bewijs.
Ze dragen de herinnering in zich, enerzijds bij mij thuis, en anderzijds van de memorabele avond die er van nature op volgde, momenten waarop ik voelde dat ik leefde.
Zoals Bob al zei toen hij even aan ons tafeltje zat: ‘Wordt vervolgd, hè!’
En ik dat van harte kan onderstrepen, ik naast hem wat nog in het verschiet ligt, namelijk daadwerkelijk ook nog op zoek ga voor mezelf, naar het voor vast samen muziek maken met anderen. Het voelde goed en het smaakt naar meer!
Tot die tijd bekijk ik onze opname, elke dag opnieuw, Can’t help falling in love, met onze perfect afgestemde harmonieën, wetend dat me meer te wachten staat. En dat… is een heerlijk gevoel!

Ineke en Bob, van harte ontzettend bedankt! Dit betekent, zoals ik toen al zei, maar nu daadwerkelijk heb ondervonden; veel meer dan ik ooit zal kunnen benoemen!