Ingehaald door mijn realiteit

Het zijn spannende jaren geweest – al was het de kracht dat niet zo te ervaren.
Een kracht die altijd van mij is geweest. Je kunt ‘m niet erven, niet faken, slechts doorleven.
Zou ik het redden? Dat was onzeker. Niet eens in staat een avondactiviteit te volgen.
Hoewel ik mijn optimisme altijd behouden heb middels het genieten van kleine momenten, maakte dat deel het tot iets blijvends onzekers. De drang naar meer is er altijd geweest, nooit een gebrek aan motivatie. Maar als de middelen daartoe, om ergens te komen, in de eerste plaats nooit hadden bestaan, dan kom je niet ver. En begrijp me niet verkeerd, zo is mijn leven lang geweest. En ook dan had ik het gered. Dat heb ik ook altijd gezegd. Er was geen verloren zaak.
Als je dit niet kunt, dan… Nee. Ik geloofde al in het geluk dat ik verkreeg middels mijn kleine kopje koffie op een dag. Liefst twee, dat wel! De valkuil van mensen om mij heen, hoe goed bedoeld ook, was precies dat: het vervallen in het officiële systeem, juist op het moment dat je moet blijven vasthouden aan dat klein geluk dat mijn leven jarenlang noodgedwongen, maar ook met plezier gedragen heeft. Lees: niet het toch of wederom niet kunnen deelnemen, als een verlies beschouwen. Ik heb zo veel interesses en ben er altijd door gedragen. Mijn weg was er al, vóór hij ooit wegviel. Nooit. Hij is nooit weggevallen. De grond is nooit onder mij vandaan gerukt. Dat heb ik zelf bewerkstelligd.
Desondanks gebeurde er een echt wonder. Ik verkreeg na vele jaren meer energie op een dag. Zelfs voor die avondcursus, geheel moeiteloos, al drie gehad, de vierde komende. Er is zelfs een opleiding in zicht… Daar waar ik eerst maar vijf minuten iets kon doen en niet te vergeten: de zes weken hersteltijd bij iets groters, ben ik nu een ander persoon met veel meer draagkracht, kun je zelfs spreken van geen hersteltijd meer.
Een onderdeel van mijn hele proces was ook… red ik het als ik hier blijf wonen? Ik heb altijd gezegd van wel. Mijn doel was, zoals bij de normale situatie, mijn geluk extern te hebben en te beleven, waaronder sociaal contact. Niet intern, onder één dak. Daarvoor zou ik namelijk moeten verhuizen, en dat leek me totaal niet nodig. Meerdere belangrijke bronnen heb ik geraadpleegd die allemaal zeiden dat hier blijven wonen het grootste goed is. (‘Dat is wat iedereen het liefste wil.’)
En zo kwam dat overeen met mijn waarheid, zoals ik het bezag.
De dingen gaan uitstekend. Ik ben écht gelukkig.
Kansen dienen zich aan, zelfs ook op schrijversvlak. Zo ga ik mogelijk columns schrijven voor een stichting, heb de desbetreffende personen al enthousiast face-to-face gesproken. 
Mijn eigen gezicht en dat van mijn lieve vader vlak na dat geweldige gesprek:

Zelfs krijg ik gespecialiseerde hulp van mijn eigen favoriete schrijfdocente, bij het schrijven van mijn boek. Een onverwachte verrassing, minder dan een week geleden gehoord. Ik wist niet dat de vervolgcursus zoiets geweldigs inhield! Persoonlijke hulp!
Je kunt je geluk niet vatten in een kort verhaal en dat zou ik ook niet langer willen, daar zijn andere vormen voor en daar is het inmiddels echt te groot voor.
Al wil ik nog wel het bewegen noemen. Ik loop twee à drie keer in de week, bouw verder met iemand aan wat ik zelf aan winst al verkregen had. Dus zelfs dat… loopt uitstekend.
Niet langer zit ik in mijn harnas en stroom ik niet – ook creatief niet. 
Nee, ook dat deel is ondervangen.
Vanochtend ben ik tot de conclusie gekomen dat ik officieel ben ingehaald door mijn eigen realiteit: ik blijf hier wonen, mijn eigen vertrouwde huisje, kan dat inmiddels ook met een meer dan gerust hart blijven doen, en heb altijd gelijk gehad. Ik val onder de normale setting, meer dan genoeg hebbend aan het geluk dat extern is, met de rust thuis en mijn bezig zijn met al mijn interesses. Ik leef meer dan ooit, zowel intern als extern. En het is een echt voelbaar geluk dat mijn eigen woning, waarmee ik zo vertrouwd ben, daarbij blijft horen. Zelf hard voor gewerkt! Door te gaan leven en bouwen daar waar dat maar mogelijk was!

Mijn eigen huis blijft mijn thuis.
Poes Snuutje, te zien op de onderste foto, is daar ook maar wat gelukkig mee.
En ik snap, dat er in dit stuk maar weinig staat. 
Niet mijn hele leven past meer in een kort verhaal.
Mogelijk more to come, in welke vorm dan ook.
Al is dat gelijktijdig niet waar, het is allesbehalve klein: 
ik ben écht gelukkig, ben met aanzienlijke sprongen vooruit gegaan en dat nog altijd, dat heb ik zelf verworven, en mag nu ook blijven zitten waar ik zit – home sweet home! – ik zeg het nog maar!

Het is namelijk een voelbare wereld van verschil, dat volop in het leven staan met mensen en kansen om je heen!
…Oké, en poezen natuurlijk…!

Foto: Snuutje wil weer naar binnen vanaf mijn vensterbank, terwijl ik net ben gaan zitten…! Ons dagelijks tafereel dat ik nu gelukkig nooit meer hoef te missen!

Het is bij een sfeerbeeld gebleven, te groot in omvang.
Maar neem van mij aan: 
dit stemt werkelijk iedereen om mij heen, ook mijn lieve ouders en broer, na jaren gelukkig!