‘Maar angst is ook mooi,’ zei ik in een groep met mensen met een angststoornis.
Het bleef angstvallig stil. Niemand vond angst mooi.
Angst is namelijk een neutrale emotie, ook voor ons, had ik nog willen zeggen, maar ook ik zweeg uiteindelijk als het graf. Toch maar weer de groep boeddhisten opzoeken, grapte ik met mezelf inwendig. Mijn opmerking werd uiteindelijk vertaald door iemand anders, alsof het me zou gaan om de verbinding die we onderling hebben – maar dat bedoelde ik niet.
Ik bedoelde letterlijk de angst.
Jij maakt hem onplezierig. Jij kleurt hem tot iets wat jou niet aanstaat. Dat is het hele punt!
Maar als je wat langer kijkt, langer in je proces zit, voel je dat je angst als emotie niet meer hoeft in te kleuren, waardoor je hem (het uiteindelijke doel!) naast je neer zult kunnen leggen.
Dan is hij er nog wel, maar zonder de gebruikelijke sensaties die jou zo van streek maken.
Ik ben nogal beeldend ingesteld en toen ik bedacht dit nog even te zeggen, zag ik mezelf voorgoed buiten deze groep staan! De boeddhisten met klankschalen en al, met open armen en een tongzoen.
