Alleen maar leuk

Een paar dagen geleden was er een moment, waarop mijn moeder en ik onverwachts en geheel spontaan uit eten gingen met familie die ons dierbaar is. In eerste instantie had ik nee gezegd, met het grote risico op PEM. Een PEM op een PEM die al bestaat, is niet iets dat wenselijk is. Waar mijn oom en tante en ikzelf bij waren, draaide mijn moeder verschillende nummers. Of er ergens plek zou zijn was nog maar de vraag… tot ik zei dat ik toch meeging, en ze niet langer voor een tafel van drie personen belde, maar voor vier. Gelukkig voor mij vond iedereen dit heel gezellig!
En we na een langere autorit, daadwerkelijk met z’n viertjes gezellig aan een tafel zaten, met een pannenkoek voor ons.
Was ik bij mijn nee gebleven, had ik dit niet meegemaakt.
Dat het niet zo simpel is, klopt helemaal. Ik was al slecht, daar moet je dan niet nog eens slecht bovenop doen. De volgende dag was ik inderdaad een wrak. Maar we zaten daar en ik heb in tijden niet zo gelachen!
De oudere vrouw aan de bar die ons kent, keek naar ons, terwijl ze stilletjes zat mee te genieten.
Pino kwam namelijk langs! Ik wist niet dat Pino überhaupt nog bestond…
Mijn schaterlach klonk door het hele restaurant. De tranen liepen werkelijk over mijn wangen.
Ook mijn moeder genoot volop, iets dat er echt van afstraalde.
Na afloop zei ze tegen mij: ‘Ik heb het in tijden niet zo gezellig gehad!’

En dat brengt me bij het volgende.
Want is alleen maar leuk haalbaar? Een discussiepuntje bij ons thuis.
Voorheen zei ik van niet. Het leven is complex en ook lijden.

Maar toen wij daar zo zaten, genietend van elke minuut, voelde ik dat mijn moeder gelijk heeft:
wij zijn in staat tot alleen maar leuk. En hebben daar allebei evenveel behoefte aan.

Er komen nog zat momenten die complex zijn.
Maar zoals wij daar zaten, volledig in het nu, was er niets anders dan het gelach en de gezelligheid. 
Alsof het altijd zo hoort te zijn.