Het regende…

Ik moet oppassen wat ik schrijf, anders lig ik er mooi uit…

Er zijn momenten die je bijblijven, in al hun eenvoud, in al hun kracht.
Samen zaten we zoals gebruikelijk in een online sessie. We waren die avond met velen.
Iets dat nooit echt aan bod was gekomen, was de zogenaamde behandeling die ons beter zou moeten maken. Daar was nog nooit over gesproken; en dus wist ik van alle anderen niet waar ze nou eigenlijk stonden in hun eigen proces. Ik zag hun gezichten weliswaar maandelijks, wist van hun persoonlijke problematiek, maar niet wat zij daar ooit aan gedaan hadden. Het kon dus goed zijn, en zo schatte ik dat in, dat ze nog aan het begin stonden en dat dé behandeling der behandelingen nog rijkelijk aan hun voeten lag. 
Die dag was anders. Heel even kwam het namelijk ter sprake. Dat dat uitzonderlijk was, zat hem in dat het normaal gesproken voor de ander die nog niet weet, vrij moest staan en blijven die intensieve behandeling aan te gaan, om erachter te komen: dit werkt voor mij.
Maar die avond gingen we daar met z’n allen aan voorbij…
Terwijl we elkaar via onze camera’s in de ogen bleven kijken, regende het plots berichtjes in de chat.

‘Voor mij heeft het helaas niet gewerkt…’ zei het eerste berichtje.
Slechts twee seconden later volgde het volgende berichtje: ‘Voor mij ook niet.’
Na wat twijfel werd dit berichtje weer opgevolgd door ‘En voor mij ook.’
Zo bleef het minutenlang doorgaan. Zeker tien minuten lang dezelfde berichtjes.

Waar de mensen met angst aanvankelijk terughoudend waren, kwam er nu juist binnen enkele seconden een regen op gang die me deed verwonderen en stiekem glimlachen.

Typerend was dat dat door bleef gaan, terwijl we allang verder waren in ons gesprek.
Iedereen had hier wel iets over te zeggen! En allemaal bleken ze het al geprobeerd te hebben, eindeloos… 

Wij stonden niet langer aan de voet van de berg; we hadden die al minstens tien keer geprobeerd te beklimmen!

Dat was iets dat ook onze vriendelijke gespreksleidster niet ontging.
We werden even zo vriendelijk, maar duidelijk een halt toegeroepen.

’Nou, jongens…’ met het gebruikelijke praatje dat het voor een ander mogelijk wél werkt.

Dat veranderde echter niets aan de stille stroom die ondertussen maar doorging.
De Dat geldt helaas ook voor mij’s, samen met de Voor mij ook’s bleven ook na dit opgehouden stopbord komen, zelfs op exact datzelfde moment dat ze het uitsprak!
Het zo welkome tegengeluid waar je anders niemand over hoorde.

Schrijven over een groepssessie is bij uitstek not done. Dat is expliciet verboden.
Dat begrijp ik ook helemaal, maar dit moest ik echt even beschrijven.
Een gouden moment voor ons allemaal!

Het regende die avond en dat vond ik bijzonder aangenaam.