In opdracht van

Over kansen, dromen en de werkelijkheid.

Ik probeer me vast te bijten in Marieke Lucas Rijneveld,
terwijl mijn hoofd afdwaalt en er iets aan me blijft knagen.
Laatst kreeg ik een verzoek, het was niet slechts aan mij gericht.
Of ik een boek wilde schrijven over het leven van iemand anders.
Ik werd door een vriendin getipt, mijn naam staat sindsdien onder de oproep.
Daarachter een vraagteken. Gevolgd door mijn like.
Mijn like zegt niet dat we dezelfde aandoening hebben.
Ik kan je verklappen dat dat wel zo is.

Ben je wel waardig genoeg???
Voel je je waardig???
Wat als je faalt!!!

De gebruikelijke stem in mijn hoofd.
Ik zit midden in mijn EMDR-behandeling.
Afspraak was tot afronding geen grote dingen aan te gaan.
Daarbij doelend op een cursus of een vakschool.
Dit is echter heel leuk.
Hoe het loopt… Je weet niets van tevoren.
Er zijn meerdere gunstige factoren.
Ik zucht. Blijven dromen. Dromen mag altijd. Bla bla bla.
Mijn gepijnigde blik richt zich weer op Marieke Lucas Rijneveld.