Niemandsland

Gisteravond keek ik, na het normale journaal
gezien te hebben, ook nog even naar het
Jeugdjournaal. Dat doe ik wel vaker.
Kinderen in een klaslokaal,
bekend met de islam,
werden geïnterviewd, uitten voor de camera
hun oprechte zorgen,
want hoe moet het nu verder?
Ook kwamen er kinderen aan het woord, zelf
niet bekend met de islam.
Zij maakten zich evengoed zorgen, want hoe
moet het nu verder met hun vriendje of
vriendinnetje?

Schuilt daar, in dat kleine fragment, niet veel
meer medeleven in, dan wat je van de
winnende partij en zijn vele kiezers,
tot nog toe gezien hebt?

Recentelijk was de veelbekeken show
Holland’s Got Talent weer op tv. Kleine
deelneemster aan het programma was
de Oekraïense Alina, slechts veertien jaar
oud. Ik was fan van haar.
Zo goed als zij danste en tevens haar eigen
choreografieën bedacht…
zo werd er vanuit dat programma ook aandacht
geschonken aan het feit dat ze de oorlog was
ontvlucht en nog maar een jaar
in Nederland woonde.

Stel je nu eens voor dat Alina tijdens haar
performance zou vernemen dat haar mensen,
de achtergelaten mensen waar zij nog altijd
toebehoort, niet meer gesteund zouden
worden door exact dezelfde mensen die
bij haar in de zaal zitten en haar aanschouwen.
Dat de mogelijkheid tot stemmen in zou houden,
niet langer haar wel of niet goed te vinden en
haar een plaats hoger te gunnen, maar,
puur en zakelijk koud, wel of niet de steun
aan haar eigen volk.
Zouden diezelfde mensen dan nog net zo
geraakt zijn door haar dans en verhaal,
een tijdelijke opwelling van dat moment en
ja stemmen, of zouden ze kleur bekennen
en, zoals nu, evengoed bikkelhard zijn?
Niet gesproken heb ik haar, maar Alina
voelde zich op het podium geliefd.
Dat prettige omsluitende gevoel zal nu wel
over zijn.

Zelf heb ik meerdere vrienden gehad die
moslim zijn, ook kwamen enkelen van
mijn vrienden uit de Oekraïne.

Ik schaam me tegenover hen die ook nu
nog net zo de moeite waard zijn.
Gelukkig ben ik altijd geweest ze te
mogen kennen.
Wat naar dat ze zich nu zo moeten voelen.
Ik kan het niet volledig invoelen;
binnen mijn eigen mogelijkheden kan ik
het me voorstellen.

Nederland, ons land van iedereen.
Menig campagne gaat tegenwoordig
over inclusie, want iedereen doet er toe.
Maar dit is, echter, tien stappen terug.
En dat vind ik persoonlijk erg.

Nederland, niemandsland.