Kijk me na

Ik heb mijn gevoel gevolgd.
Afgelopen maandag sprak ik mijn professor
in de Angst. Heb mezelf flink doen gelden,
alles benoemd, waaronder de struggles van
afgelopen jaar, de successen, als ook het
sijpelen van de teleurstelling, en mezelf
weer aangemeld voor een vervolgtraject,
met succes.
Het spel is nog niet gespeeld.
Ik zit er weer in.

De waardigheid die daarbij hoort,
kwam per direct terug, omsloot me als de deken
die je niet wist dat je kwijt was.
Daarbij hielp het, dat hij daar
meer dan volledig achter staat, dat ook
volop naar mij uitsprak.
Hij was het zelfs met me eens, met als conclusie:
“Ik denk ook dat er meer in jou zit, Remi.”
Dat zelfs volledig onderbouwd,
iets wat me verbaasde en me goed deed.
Ze zijn daar allemaal bijzonder sympathiek;
zowel bij de St. Maartenskliniek, dat vorig
jaar deze tijd van harte mee wilde werken
aan een unieke samenwerking om aan
te tonen wat er allemaal mogelijk is bij mij,
als bij Overwaal, waarbij ik zowel de deeltijd
in Lent, waar ik kort in een groep met
gelijkgestemden heb gezeten,
wat een verademing was,
als ambulant vanuit Nijmegen bedoel.

“Dan moeten we nog even kijken welke
psycholoog…”
Waarop ik meteen vroeg:
“Is het mogelijk om (…) terug te krijgen?
Ik vind hem erg goed en hij kent mij van
dit afgelopen jaar, weet hoe het wel moet,
als ook hoe het niet moet.”
“Natuurlijk, Remi!”
En nu wordt alles geregeld,
word ik ofwel vandaag,
of begin volgende week gebeld.

Ik had vooraf niets tegen mijn familie
gezegd. Inmiddels heb ik het ze verteld.
Ook zij staan er volledig achter,
wat me een gelukkig gevoel geeft.

Er is nooit iets mis met je gevoel
volgen. Dit is nog niet klaar.
Ik ben nog jong en geef het niet op.
Wil niet eindigen in deze positie.
Niet nu al.

Daaraan voorafgaande gaf ik aan
dat ik opnieuw bij de Albert
Heijn in Kronenburg wilde staan,
zoals ik daar voorheen na mijn werk
heen ging om tevreden één ding te kopen,
bijvoorbeeld een zak koffiebonen,
en ik wist dat ik mijn uren erop
had zitten, gepaard gaande met
het aanschouwen van; eerst vóór
mijn werk de ontbijtjesmensen,
die op elkaar gepropt bij
de vertrouwde HEMA zaten,
als later na mijn werk de
lunchmensen, die er vrijwel
identiek uitzagen, volop
vertegenwoordigd, hutje-
mutje op elkaar, nu allemaal
met een sterke bak koffie
naast zich.
Dat dagelijks terugkerend
beeld gaf me een
geluksgevoel!

Hoe simpel kan het leven zijn?
Ik wist alleen dat het nu niet hetzelfde
zou voelen, als ik ditmaal niet alleen was.

En te meer omdat ik iemand ben,
die al heel gelukkig wordt van
mensen kijken, het naar de stad
gaan, kan genieten van de kleine dingen…

Dat maakt dat ik het super
belangrijk vind die vrijheid en
mogelijkheden terug te krijgen,
omdat ik geloof dat dit nog
veel zwaarder weegt dan
een bezigheid in de week;
als ik dit namelijk terugkrijg,
word ik zoveel gelukkiger.
Gelukkig met niets, in het hier
en nu. Dat is zoals ik al jaren leef,
dus ik weet, dat als het me lukt
dit te herwinnen, dat dit zal slagen!

Zet mij maar onder de mensen.
Dan hoeven we nog niet eens
met elkaar verbonden te zijn,
terwijl er natuurlijk volop
theorieën rondgaan die
beweren dat je altijd met elkaar
verbonden bent.

Het alleen zitten op een terras,
zoals ik dat jaren geleden deed
bij café Samson te Nijmegen,
was voor mij genoeg om mij
heel gelukkig te voelen! Ik maakte
een praatje met de serveerster,
zoals zij actief meer moeite deed, omdat
ik alleen was en dat altijd zo werkt,
gevolgd door een wederzijdse
glimlach naar de persoon
naast mij die toevallig meeluisterde
en ook alleen aan een tafeltje zat, waarna
mijn dag meteen weer goed was,
een hete latte met verse bitterballen erbij,
zelfs een glimp van een voorzichtig zonnetje,
afgetopt met de terugreis, een praatje met
een oudere mevrouw in de bus, die mij al
kende van het reizen van en naar
mijn werk en zij zich nu
nieuwsgierig afvroeg waar ik
dit keer, een verandering,
niet in Arnhem, maar in Nijmegen
heen was geweest. Mijn verhaal
werd goed ontvangen! Waarop zij
haar verhaal deed.

Het geluk zit hem in de kleine dingen.
Als ik daar niet ontvankelijk voor was,
hadden deze grote trajecten nooit plaatsgevonden.
Maar ik heb het geluk dat me dat wél
heel veel doet!
Het zou in dit geval maken
dat ik niets anders meer nodig heb,
mogelijk zelfs geen vaste activiteit
in de week, iets wat toch meer van
mij vraagt dan van een ander,
dat ook gepaard gaat met
onzekerheid en kan leiden tot
mislukking.

Zoals ik dat klein geluk al ondervond
in mijn betere jaren,
waarin ik weliswaar ziek was,
maar wel mobiel!
En daar weliswaar kort, maar krachtig
volop toen de vruchten van geplukt heb.
Dit heeft namelijk, tot op heden,
geleid tot mijn drijvende kracht!
Mijn draaiende motor, mijn drive
om weer dat te kunnen.
Een kracht waar niemand anders
bij kan behalve ik!
Kort gezegd: hier doe ik het voor!

Normaal laat ik sommige stukken
verifiëren. Is het wel goed wat ik schrijf?
Maar dat ga ik nu niet doen.
Dit is namelijk wie ik ben!

En het voelt goed.
Back in the game!