Anna

2016

”Studenten zijn geen vrienden, Remi.”
Het venijn zat tegenover me,
vastbesloten mij een kutgevoel te geven.
“Dat weet ik,” zei ik, waarna ik een bewuste stilte liet vallen.
“Studenten zijn per definitie geen vrienden.
Zo ging ik ook niet die voorlichting in.
Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik er niet bij was…
Maar soms is er die ene uitzondering,
iemand waarvan je buiten de voorlichting om niet verschilt,
maar waarbij je gelijk bent aan elkaar.”
Ze keek me aan, vond het kennelijk een hele prestatie
dat ik hier iets tegenin te brengen had.
“Hoelang hebben jullie elkaar gezien, zei je?”
“We hebben elkaar, denk ik, na mijn voorlichting zo’n vijf minuten gesproken.
Dat is niet veel, maar ik meende oprecht dat er een wederzijdse klik was.
Daarna sprak ze me aan op Facebook.”
Ik bleef kalm, rustig, zelfs vriendelijk.
“En zijn jullie nu vrienden?!”
Er zat iets in haar stem dat me irriteerde; dat was ook haar bedoeling.
“Nee, dat zijn we niet. Dat hangt natuurlijk ook van haar af.
Ik wil me niet opdringen. Ik berust me slechts op het gevoel,
het gevoel dat we nog niet zijn uitgepraat. Het zou leuk zijn!”
Ze snoof. Er viel een stilte die ons slechts verder van elkaar dreef.
“En waar zouden jullie het dan gezellig over hebben… het weer?”
Toen ze dit zei, kwam ze dichterbij. Ze ging er eens goed voor zitten.
“Onze raakvlakken. Ik kreeg het gevoel dat we iets gemeenschappelijks hadden.
Er zat iets menselijks in ons contact, haar benadering, dat bij de anderen ontbrak.
Zij zag mij. Waardoor ik heel even daar was, op dat moment.”
Ze herhaalde mijn woorden met spot. “Onze raakvlakken… Remi, hoor jezelf praten!”
Nu was ze echt boos en dat liet ze met veel stemverhef goed merken.
Ik glimlachte naar haar, ditmaal doordrenkt met hetzelfde venijn.
Woedend en vooral gekwetst, verliet ik kort daarna haar kleine kamer.
Toen ik haar jaren later ontsloeg, was dit moment het eerste dat bij me opkwam.

Acht jaar later

Enkele dagen geleden zit Anna glimlachend tegenover me,
terwijl ze me aankijkt. Het vertrouwde gevoel dat ik toen bij haar had, gebaseerd
op dat klein contact, is als vanzelfsprekend terug, alsof het nooit is weggeweest.
Onze creatieve raakvlakken zijn er ook, ver weg van enige vorm van zorg of
hulpverlening; ze is een zeer succesvol beroepsfotografe geworden!
Ik heb echt genoten. De vragen die we elkaar stelden naar aanleiding van ons creatief proces,
creëerden de diepgang en het gemeenschappelijke. Het verliep normaal, alsof je elkaar al kent.
Ik heb me niet vergist. Ik vroeg bewust naar specifieke dingen die ik van haar gezien heb en vond het zeer leuk om daar van haar een antwoord op te krijgen. Die blijk van herkenning, het aanhaken op specifieke punten, verbaasde haar soms en dat leek ook zij, met de glimlach die bij haar ontstond, leuk te vinden. Ze noemde zelfs dat ze graag een mooie auteursfoto van me wilde nemen, passend bij mij en mijn nieuwe boek. Daar werd ik echt enthousiast van!
Op het laatst kwam ze hierop terug, haar handen in elkaar gevouwen:
“Dus wanneer gaan we dat doen?!” vroeg ze lachend.
Om me vervolgens nog verder te verbazen: “Dat wil ik je graag cadeau doen.”
Dat raakte me. Ik moet achteraf wel lachen… ik verviel een beetje  in “Superleuk”,
“Superleuk”, “Superleuk”, zoals ik eigenlijk sprakeloos was, zeer aangenaam verrast!
Ze komt zelfs naar me toe, zoals het bij mij thuis plaatsvindt!
We namen glimlachend afscheid van elkaar,
wetend dat we met elkaar in contact zullen zijn over de shoot,
en elkaar te zijner tijd weer zullen treffen.

Volg altijd je gevoel, hoe subtiel dat gevoel ook is.
Soms klopt dat gevoel niet en heeft de ander gelijk.
Maar er zijn momenten, waarop je het bij het rechte eind hebt.
Je kunt besluiten daar niet naar te luisteren,
je door een ander te laten leiden.
De keren dat je toch je eigen pad volgt en het precies
zo uitpakt als je verwachtte, dat zijn de keren die mijn leven
zo de moeite waard maken.

Dankjewel, Ineke,

Dankjewel, Anna!