Zoals Alina danste

Ik herinner me een moment,
een moment op de basisschool.
De meester die voor onze groep
acht stond, liet ons op een dag
stemmen, de jongens tegen de
meisjes, zoals het voetbal voor
de jongens betrof en dans voor
de meisjes. En ik, ik was daar
stiekem geen fan van, van de
stemmingen van dat soort.
“Wie stemt er voor…”
Zijn stem klonk resoluut,
alsof hij me wilde vragen:
Val jij eigenlijk op meisjes…
of op jongens, Remi?
Dat schoot kort door mijn hoofd,
de meester en ik, wij kennen elkaar
persoonlijk, zoals wij samen aan
een grote rijsttafel hebben gezeten,
bij zijn schoonzus, en het eten
zoals altijd goddelijk was.
Handen schoten onder het
typisch gejuich van jongens
die nog net niet de baard in de keel
hadden, opdringerig omhoog,
toen hij het woord voetbal liet vallen.
Mijn hand was laag gebleven,
zoals de meester mij een ongemerkt
korte, maar kritische blik gunde;
het was niet onopgemerkt gebleven.
Ik kreeg het daar heet van, moet ik je
zeggen, zoals zijn blik mijn ziel had
doorboord, alsof hij wilde zeggen:
Ik ken jouw soort, die van de rijsttafel,
de rijsttafel bij mijn broer Jos thuis.
Het moment was bijna voorbij,
ik ging bijna vrijuit, terwijl hij
de meisjes vroeg:
“En wie kiest er voor… dans?”
Ik heb altijd een meisje willen zijn;
ongetwijfeld moet dat de reden zijn
geweest dat mijn vinger als van nature
half omhoog schoot, maar toen mijn
meester, die mijn familie kende,
me opnieuw een kritische blik gaf, terwijl
ik dat deed, trok ik mijn vinger angstvallig
in. Onder het mom van niemand iets gezien,
had ik meteen een bepaalde opluchting gevoeld.
Je kent elkaar van de rijsttafel; dan naai je
elkaar niet. Toch?
Blij met het klein beetje vertrouwen dat ik
in de mensheid – in hem, had behouden,
haalde ik opgelucht adem.
“De uitslag is…” riep hij…
gejoel weerklonk, gevolgd door de ernstige woorden
“Maar die is bij deze ongeldig verklaard.”
Ik was allang terug in mijn veilige bubbel,
had het niet zo in de gaten, de dromer die ik
was, tot hij zich tot mij richtte en vroeg:
“Remi, waarom heb jij eigenlijk niet gestemd?
Kun je dat aan ons uitleggen?”
Al hun ogen waren onmiddellijk op mij gericht.
Nooit meer naar een rijsttafel van zijn schoon-
zus, nooit meer! Zelfs al was het eten nog zo
lekker! Maar dat veranderde niets aan dat
moment, dat realiseerde ik me, zoals hij mij
een sluw lachje gaf; de meester van groep acht,
vriend van de familie.
Ik kwam niet uit mijn woorden,
zoals ik probeerde te praten,
maar zijn blik iets in me raakte,
dat beslist tot mijn gestotter had geleid.
Uiteindelijk zei ik:
“Ik… ik vind voetbal niks aan.
Ik heb meer met dans,
en ik vind dat de meisjes dat goed en leuk kunnen.”
Hij gaf me een grijns en een alleszeggend knikje,
het hoge woord was eruit;
felle blikken vol afkeuring en luid protest volgden
onmiddellijk bij de jongens,
zoals er een applaus en meisjesachtig gejuich
had geklonken bij de meisjes.
En wanneer is deze dag voorbij?
vroeg ik de lieve God.
Dat moment naderde sneller
dan verwacht en ik me
herinner dat ik spoedig
buiten stond op het
schoolplein,
omringd door een ijzige
kou – en omringd door alle jongens,
wat waren het er veel.
“Waarom doe je dat nou!”
begon er één, die akelig dichtbij
kwam.
“Ja, waarom doe je dat!”
vulde een ander aan, nog
dichterbij, als kleine
volgeling van de onbesproken
leider in het geheel dat op zichzelf
heel sterk had geleken.
“Wie houdt er nou van dans,
en dan ook nog met meisjes!”
schreeuwde weer een ander – iets wat ik,
zo herinner ik me, tamelijk geestig had
gevonden en diep vanbinnen wist dat
de puberteit zich nog niet bij hem
voltrokken had.
Harde knokkels boorden zich
spoedig daarna in mijn schedel;
ik doorstond ze.
Toch had het als een persoonlijke
overwinning gevoeld dat ik
eerlijk was geweest.
Eerlijk naar mezelf toe,
wat gepaard was gegaan
met een tevreden glimlach.

Ik houd van dans, en dat nog altijd.
Op zowel veertien- als zestienjarige leeftijd,
heb ik stijldanslessen gevolgd.
Eerst met een vaste danspartner,
vervolgens in een groep.
Goed was ik nooit.
Iemand met CP, cerebrale parese,
kan immers niet volgen en niet leiden.
Desondanks heeft me dat zeer waardevolle
vriendinnen opgeleverd; ik vond het
erg leuk en altijd gezellig om te doen.

Als ik voor mezelf denk aan dans,
denk ik echter aan solo dansen.
Eén zijn met de muziek.
Daar heb ik recentelijk over geschreven,
in het stuk I Am…I Said.
Er is echter een aanpassing gedaan in
die bewuste tekst, zoals ik oorspronkelijk
had geschreven:

Ik danste zoals Alina danste.

Voor jou een klein detail,
maar voor mij was die zin erg
belangrijk gebleken.
Alina, een veertienjarig Oekraïens meisje
van de talentenshow Holland’s Got Talent,
danste zoals ik destijds gedanst heb.
Toen ik haar voor het eerst zag, herkende ik
haar stijl onmiddellijk.
En ik vond, dat als deze hele website,
die mij toebehoort en over mij gaat,
vol staat met dingen die ik fout heb gedaan,
waarbij ik mezelf telkens zo eerlijk mogelijk
heb belicht – omdat ik vind dat dat schrijven is,
dat die zin, dat klein detail: zoals Alina danste,
mij toebehoorde. Ik had dat echt wel verdiend.
Het maakte me bijzonder emotioneel dat dat
er uiteindelijk niet in mocht.
Wat heeft deze website nog voor zin, als ik
mezelf continu door het slijk haal en eerlijk
belicht, terwijl ik nu iets goed heb gedaan,
ik actief ergens goed in was…
Het was wellicht meer iets voor mezelf,
maar daarom juist zo uiterst belangrijk!
Ik voelde me verbonden, met mezelf en met
haar, met Alina.
Het herinnerde me aan mijn eigen dans,
aan mijn eigen emoties, aan het vuur in mij.

Het is zo ongelofelijk prettig om te doen.
Heel je gevoel kun je kwijt,
voor jezelf en performen voor een ander,
in bewegingen die, in combinatie met muziek,
als van nature bij je opkomen.
Ik mis actief dat specifiek deel van mijn bewegen,
zoals er opnames bestaan van mij destijds.
Dat maakt dat het zo goed
voelde Alina te zien dansen, met het puurste
van heel haar ziel. Ik was groot fan van haar!

Zodra ik weer volwaardig kan bewegen –
zodra het weer kan en zoals ik nu onderweg ben,
is dat het eerste dat door mij zal worden
opgepakt.
Wees er zeker van!

En voor eenieder die zich afvraagt,
of ik echt danste zoals Alina danste.
Ik behoef geen bevestiging,
maar die heb ik ruimschoots gekregen,
van mijn arts die emotioneel werd,
en mijn moeder, toen… en nu.
Daarom had die zin er in gemoeten,
voor het behoud van mijn schrijven,
voor het behoud van mijn website,
voor het behoud van de eerlijke,
oprechte blik die zich laat vertalen
in penbewegingen, waarna er een
correct verhaal op papier staat:

Ik danste zoals Alina danste.