I once had a thousand desires.
But in my one desire to know you
All else melted away.
– Rumi
Ogenschijnlijk gaat dit prachtig gedicht van Rumi over liefde.
Er is momenteel geen liefde, op wie dit vanuit mijn eigen leven toepasbaar is. Wel geweest, van de zomer. Gelukkige dagen. En toch. Passen de welgekozen woorden mij, de afgelopen dagen en vandaag de dag. Hoe het desondanks over mij gaat.
Want wat doe je als het je beter gaat?
Meerdere mensen heb ik gesproken, waarbij die vraag een cruciale rol speelt in hun leven, bewust en onbewust. Zij hun proces met mij deelden en hoe me dat goed beschouwd teleurstelde.
Hoe krachtig je bent als je vanuit herstel, moeilijke jaren die enkel jij kent, opklimt.
Daarover geen twijfel. Dat raakte me. Wat echter volgde, was voor elk persoon hetzelfde.
Hoe hun zoektocht naar betering in alle gevallen een zoektocht naar identiteit bleek te zijn.
Doordrenkt was hun kwetsbaar proces met: Als ik dit ga doen, voldoe ik pas.
Het systeem werkt in dat geval niet opbeurend. Zelfs niet na herstel.
Vernietigend.
Hoe de mensen die ik sprak zich niets voelen.
En dat juist opnieuw ontstond na de periode, waarbij herstel voorop stond.
Mensen voelden zich beter in hun herstelcocon. Op maat, op hen gericht.
Om er vervolgens uit te komen en alles bij het oude werd.
Je telt pas mee als je…
Het is niet waar. Dat kan ik je zeggen. En dat is wat boos maakt.
Zo sprak ik een vriendelijke man van 35. Op zijn dertigste heeft hij zijn laatste psychose doorgemaakt.
Tevens de tijd, waarop hij voelde: ik moet iets gaan doen met mijn leven! Want ik ben al 30.
Nu, vijf jaar later, volgt hij een tweejarige intensieve HBO-opleiding tot ervaringsdeskundige.
Dat valt samen met dat hij voor het eerst weer probeert te lezen…
Daarbij is hij vrijwilliger met een zorgtaak, zoveel dagen in de week, om de andere dagen te vullen met het aanwezig zijn op andere locaties. Om maar te voldoen. Om niet niets te zijn.
Daarvoor heb ik veel bewondering. Al voelde ik ook de ondertoon.
Want ben je niets als je zo vecht? En als het antwoord ja zou zijn, zul je dan ooit wel het tegendeel vinden?
Op een avond sprak ik iemand, een jonge vrouw die ik zeer bewonder. Ze is bekend van een eigen 2Doc-documentaire, destijds uitgezonden op tv, nu nog altijd online te zien. Het was de eerste keer dat ik haar face-to-face sprak, na eerder een online gesprek. Een mooi moment, waarop het ons ging om nu en om de toekomst. Zij heeft pas een opleiding afgerond. En dus ging het even over mij. Ik zei lachend: ‘Wat denk je? De opleiding tot ervaringsdeskundige!’
Waarop zij anders reageerde dan ik had verwacht.
‘O. Oja. Misschien moet ik dat ook maar gaan doen…’
Niet kon zij weten dat zij voor mij ervaringsdeskundigheid ademt!
Allang is zij voor mij dé ervaringsdeskundige!
Dat is niet afhankelijk van een dergelijke opleiding.
Je bent het al! En een heel goede ook!
Het zijn er nog veel meer. Meer mensen. Alle voorbeelden die ik verder nog heb, slaan op meer van hetzelfde.
Als ik dit doe, dan voldoe ik.
Dat stomme klotesysteem maakt alleen maar kapot.
Dat wat jij doet, is al zoveel meer dan de reguliere weg.
Daar zou een ander alleen maar respect voor moeten opbrengen.
Maar… en dat is mijn punt: vooral jijzelf!
Met de meerdere mogelijkheden die ik na jaren bezit, besloot ik de afgelopen dagen zelf op zoek te gaan naar wat ik dan kan en zou willen.
Ik had verschillende opties. Ervaringsdeskundige. Schrijver. Schrijfdocent.
Enig verschil was… Ik dóe dit al. Ik bezit dit al.
Er zou niets wegvallen, op het moment dat het niet door zou gaan.
Een ware luxepositie, ten opzichte van anderen. Dat was het verschil.
Ik help al volop anderen. Dat heb ik altijd gedaan. Ik ontwikkel me al als schrijver. En ik kan het, vroeger of later, altijd aan iemand overdragen.
Met mijn ervaringsdeskundigheid wilde ik al jaren iets bereiken.
Na het bekijken van de brochure en het in de agenda zetten van de Open Avond, deelde ik het nieuws vrolijk op… waar kan het ook anders: onze familie-app!
Mijn vader applaudisseerde. Mijn broer reageerde vrijwel onmiddellijk met: Geweldig Reem, gevolgd door een rood hart van betekenis.
Was dat even mooi geregeld, dacht ik.
Ik had er zelfs bijgezet, eerste aanhaakpunt: september 2026!
Het paste ook zo mooi in mijn levensverhaal.
Jaren geleden wilde ik dit al. Toen kon het niet, tot mijn spijt.
En nu, jaren later, terwijl niemand het meer verwachtte, was ik binnen mijn eigen levensverhaal de feniks die onverwacht uit zijn as verrees.
Naderhand begon ik de 35-jarige man met dezelfde opleiding, beter te begrijpen.
Aan deze opleiding kleefde een vaste 40-urige werkweek.
Eerst dacht ik nog: als ik dat heb behaald, keer ik terug naar mijn oude leventje.
Van mijn arts wist ik dat het een ontzettend slecht betaalde baan is.
Bovendien: dan heb je de functie. Het naamplaatje. En dan?
24 uur later was ik eruit.
Ik zou dit niet gaan doen.
Om vervolgens weer te concluderen: dat ik het al bén.
Er was dus geen verlies. Enkel winst, met het behoud van mijn eigen regie en leven.
Op maat. En als vriend. Niemand wil een ervaringsdeskundige midden in de nacht.
Dat is waar een close vriendschap altijd zal winnen.
Voor de opleiding tot schrijfdocent stond 500 uur.
Maar… en dat was gunstig: allemaal op een vrijdag, en dat zelfs, geloof ik, om de week.
Drie perioden, drie trimesters. Je moest al HBO hebben, gezien het een post-HBO opleiding was. Daar viel nog wel aan te sleutelen, dacht ik zo. Maar… per trimester, mocht je maximaal één dag afwezig zijn. Dus van die 500 uur, was ik, in dit voorbeeld, slechts drie dagen ziek.
Ik schoot onwillekeurig in de lach. Sloot met enig plezier de webpagina achter mij.
Waarom ik daar niet mee zit?
Omdat ik, met mijn overgebleven schrijverschap, al alles doe van bovenstaande.
Mijn eigen weken invul. Me blijf ontwikkelen. Anderen minstens zo hard te hulp schiet.
En er geen verlies is.
Dat is de kracht van mijn vangnet.
Ik heb geen dood spoor.
Ik bén al iemand. Heb de goedkeuring niet nodig.
Mijn interesses zijn mijn alles.
Hoe graag ik me in de theorie van een psychologieboek verdiep.
Ik ben al wat ik het liefst wil zijn. En dat, al vele gelukkige jaren.
Dat is de link met het gedicht van Rumi. Lees het nog eens en je zult mij vinden.
I once had a thousand desires.
But in my one desire to know you
All else melted away.
– Rumi
Met al die anderen die zo betekenisvol strijden, in mijn warme gedachten.
Jij bent je eigen levenspad. Je hebt het allang gehaald!
Dat weet ik.
Nu jijzelf nog.
Bezie je met mijn ogen,
en je ziet je kracht en je mogelijkheden.
Liefs,
Remi
