De magie van mijn kinderjaren

We zitten al vroeg in de auto, mijn broertje, mijn ouders en ik. Zoals elk jaar zijn we onderweg naar Zuid Frankrijk, waar we ons vaste plekje opzoeken dat Peymeinade heet aan de Côte d’Azur. De lange reis die we afleggen is bij ons nooit een probleem. De sfeer zit er goed in! De hele auto wordt gevuld door de stemmen van Bert en zijn vriendje Ernie, terwijl mijn broertje volop lacht en aandachtig luistert. Hij omklemt stevig met zijn beide handjes zijn lievelingsknuffel die Janus heet, een beer die zeker mee moet en die we bijna vergeten waren, waardoor we nog een keer zijn omgekeerd, terug naar huis. Zo vroeg voelen de uren niet verloren. Zonder zijn knuffel Janus geen vakantie! Ik kijk gemoedelijk opzij naar mijn opgeluchte broertje en kijk Janus even aan, die het hier volledig mee eens lijkt te zijn. Niets belangrijker dan je eigen knuffel! Het verdriet van het plotselinge gemis nog voelbaar voor mij als oudere broer, terwijl Ruben alweer glimlacht en getroost wordt door zijn favoriete beer. 
Mijn duidelijke woorden ‘We moeten terug! We moeten echt terug!’ voelen niet misplaatst als ik in zijn lieve ogen kijk. Niets kan me gelukkiger maken dan de glimlach van mijn eigen broertje.

Datzelfde broertje krijgt na een tijdje een koptelefoon op met vrolijke kinderliedjes die ik voor hem heb uitgezocht. Het is namelijk tijd voor het luisterboek van De Bokkenrijders! We hebben veel cassettebandjes vol verhalen, de beste manier om deze reis door te komen. En het verhaal van De Bokkenrijders is bij ons favoriet.
Voor Ruben is dat nog te eng en te spannend, terwijl het gruwelverhaal zich ongemerkt in onze Ford Galaxy afspeelt. Even kijken we of hij echt niets kan horen. Daarna kijken pap, mam en ik elkaar betekenisvol aan. De tijd vol spanning is weer aangebroken! Hier hebben we een heel jaar naar uitgekeken.

Het verhaal begint met het uitspreken van de meest iconische woorden:
‘De Bokkenrijders. Verteld door Joost Prinsen.’
Zodra mijn vader zijn naam hoort, zegt hij ‘Ah, zó mooi. Joost Prinsen!’.
En dat is in mijn herinnering voor altijd zo gebleven.
Je vergat elk jaar steevast het hele verhaal, om wel te herinneren Joost Prinsen.
Voor mij een onmisbaar deel van de hele ervaring. 
Mijn vader die voelbaar zijn waardering uitspreekt! Het ultieme, onmisbare startsein.

Natuurlijk kwam het voor dat Ruben tussendoor iets wilde eten, of iets wilde zeggen, of naar de wc moest. Dat vond altijd plaats op het meest spannende moment!
Iets wat mijn ouders zelfs niet konden verbergen. Het cassettebandje werd zorgvuldig even stilgezet, we vergingen ondertussen van de spanning, terwijl mijn broertje van niets wist en gemoedelijk even contact zocht met ons als buitenwereld.
Achteraf zo grappig. Dat vergeet ik nooit meer. 
We zaten werkelijk op het puntje van onze stoelen.
Dat mijn broertje gewoon zin had in wat lekkers, was natuurlijk ook belangrijk!

Tijdens de reis kregen mijn broer en ik ook vakantiecadeautjes die altijd heel leuk en origineel waren. Daar heb ik nog altijd heel warme herinneringen aan!
Zo had ik als kind veel knuffels. Gelukkiger dan met een knuffel kon je me niet maken.

Mam gaf me glunderend vanuit de auto een klein briefje. Op dat briefje stond in mijn herinnering het volgende:

Mijn naam is Flappie. Ik kom uit het asiel en ik zoek nog een thuis. 
Mag ik alsjeblieft bij jou komen wonen? Wil jij mijn baasje zijn? Liefs, je vriendje Flappie

Ik smolt al helemaal toen ik dit las!
Vervolgens moest ik mijn ogen dichtdoen en toen ik ze weer opendeed, keek ik in de schattige ogen van mijn superzachte nieuwe vriendje, een mooi hondje als knuffel! Het was bijzonder vertederend. Het mooiste geluksmoment.

Achteraf blijft dit voor mij het meest bijzonder, want ik heb wel meer gekregen: vakantieboeken van Donald Duck waar ik meteen in begon te lezen… En omdat ik in diezelfde zomerperiode ook jarig was, kreeg ik zelfs een Nintendo GameBoy Advance en het verslavende spel Rayman, waar ik echt de tijd mee door ben gekomen. Toch is dit moment me het meest bijgebleven: een nieuw vriendje erbij met een verhaal dat me raakte als kind. De liefde was met dat briefje al gegarandeerd! Ik begrijp ook nu nog hoeveel aandacht en liefde er in dat kleine briefje zat.

Toen we eenmaal in Frankrijk aankwamen, werd dit luid gevierd met chocoladebroodjes, waarvan de eerste gelukzalig door mijn vader verslonden werd.
‘Mmm… lekker!’ Ik bekeek hem gelukzalig vanuit de achteruitkijkspiegel. Dan wist je dat onze vakantie echt begonnen was!
Nadat mijn vader zich volgepropt had met het een en ander, kwam de allesbeslissende vraag van mijn moeder: ‘Red je het, denk je?’
Om in één keer door te rijden, 13 uur lang.
Nu wil ik als kind niet spreken van een anti-climax, maar ik had ondertussen mijn oogjes even dichtgedaan en zag mijn vader al als een heuse Bokkenrijder!
Dit moment ging altijd gepaard met dat pap in zijn achteruitkijkspiegel zachtjes vroeg:
’Remi… Remi. Slaap je, mijn jong? Hij slaapt,’ terwijl hij mam even wenkend aankeek.

Pap vond zelf ook dat hij een Bokkenrijder was, gesterkt door de iconische stem van Joost Prinsen. We reden altijd in één stuk door!
En als we dan aankwamen in ons vertrouwde huisje aan de Place Orange, kon ik nooit aan het gezicht van mijn vader zien dat hij er een hele reis op had zitten.
De reis was voor ons geen noodzakelijk iets.
Gesterkt door verhalen, muziek en cabaret waar ook mijn broertje om moest lachen met zijn vette, rollende schaterlach… Hij hoorde meer dan eigenlijk mocht, dat heb je met acht jaar leeftijdsverschil(!), maar omdat hij er zo van genoot, knepen wij een oogje dicht!
Het probleem ontstond pas toen hij letterlijk dingen bleek te kunnen herhalen… als de beste! Hij kon elke cabaretier moeiteloos imiteren en begreep als geen ander de gevatte humor.

De reis was geen noodzakelijk iets.
De reis is waar ik nu nog altijd het meest naar terugverlang.
Puur geluk met ons viertjes in een warme auto, blijft voor altijd ongeëvenaard.
Mam en pap hebben dit bijzonder goed gedaan!

De magie van mijn kinderjaren vond ik erg leuk om te schrijven!
Warme herinneringen die voor altijd gebleven zijn, ook nog als ik straks tachtig ben.
Dan is dit het verhaal dat ik aan mijn kinderen en kleinkinderen zal vertellen!